หมิงจูค่อย ๆ ฟื้นจากอาการมึนงง เธอหลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ
「คุณหนู」
「เห็นว่าคุณหนูยังหลับอยู่ บ่าวเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ลุกขึ้นมาให้บ่าวจัดผมเถิดเจ้าค่ะ」
「อืม」
เพิ่งลุกขึ้น เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมหว่างขาถึงเจ็บแสบขนาดนี้
ยังไม่ทันได้คิดให้ลึก หมิงฮุ่ยก็หาเธอจนเจอ 「แค่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำไมถึงนานนัก」
「พี่หญิง」 เสียงของเธอขึ้นจมูกอย่างเห็นได้ชัด
「ไม่สบายหรือ」
「นิดหน่อย」
「รีบจัดการตัวเองก่อน แล้วไปพบท่านแม่ในงานเลี้ยง จากนั้นค่อยดูว่าจะออกจากวังได้หรือไม่」
เธอทำได้เพียงฝืนร่างกายที่อ่อนล้าลุกขึ้น ให้คนช่วยจัดผม แล้วตามหมิงฮุ่ยกลับไปที่งานเลี้ยง
เมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาช้า ๆ คังซีมองชุดใหม่ของเธอ พลางนึกถึงสิ่งที่เพิ่งทำกับเธอไป
ใต้ร่างนั้น...
「ท่านแม่ น้องหญิงไม่ค่อยสบาย ขอออกจากงานก่อนจะได้ไหม」
เมื่อเห็นฮ่องเต้ยังประทับอยู่ด้านบน ท่านแม่ก็เอ่ยว่า 「หมิงจู อดทนอีกหน่อย งานเลี้ยงใกล้เลิกแล้ว」 หากออกไปตอนนี้ มีคนมากมายมองอยู่ ย่อมต้องเกิดเสียงวิจารณ์ตามมา
「เข้าใจแล้ว ท่านแม่」 เธออดทนไว้
เธอยกจอกสุราบนโต๊ะขึ้น พอจ่อริมฝีปาก กลิ่นประหลาดที่ยากจะบรรยายก็ลอยมา
กลับแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเธอเอง นี่มัน...
คังซีเห็นเด็กสาวด้านล่างกำลังดมฝ่ามือตัวเอง ก็ยิ่งอดกลั้นแทบไม่ไหว เขายกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
แรงกดดันจากตัวเขาทำให้คนข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอะไร หลี่เต๋อเฉวียนถอนหายใจ ก่อนจำใจเอ่ยเตือน
「ฝ่าบาท」 เก็บอาการหน่อยเถิด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ทุกคนจะดูออกกันหมดแล้ว