หมิงจูนั่งฟุบหน้าฟังแม่เฒ่าตรงหน้าพูดเจื้อยแจ้วจนง่วงงุน แล้วเผลอหลับไปเสียอย่างนั้น
“อ้าว หมิงจู นี่แอบอู้งานหรือ จะไปฟ้องท่านแม่เสียหน่อย” ไม่รู้หมิงอวี้มาตั้งแต่เมื่อไร
แต่ตอนนี้หมิงจูไม่มีอารมณ์จะสนใจ หลับตาทำเป็นพักผ่อนเสียเลย
“หมิงจู พูดกับเธออยู่นะ เธอ...”
“ไปให้พ้น!”
ทำไมใคร ๆ ถึงพากันมารบกวนเธอนัก หนวกหูจะตายอยู่แล้ว
“นางเป็นอะไรไป” หมิงอวี้มองออกว่าหมิงจูรำคาญจริง ๆ
หมิงอวี้ชี้ไปทางแม่เฒ่า “หรือว่าเจ้าทำอะไรน้องสาวข้า”
“คุณหนู บ่าวจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ” นางเพิ่งถูกฮูหยินตักเตือนมา ตอนนี้จึงสงบเสงี่ยมราวกับไก่เจียมตัว
“แล้วนังเด็กนั่นเป็นอะไรไป”
“คุณหนู หมิงจูอาจจะเหนื่อยแล้วก็ได้เจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเราออกไปก่อนดีไหมเจ้าคะ”
“ก็ได้ งั้นข้าจะไปหาพี่สาว”
วันต่อมา หมิงจูตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ ไม่มีใครมารบกวนเธอเลย
“แม่เฒ่าคนนั้นล่ะ”
“คุณหนู พวกนางกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเจ้าค่ะ”
“กลับไปแล้ว?” ไปไหนกันล่ะ
“ได้ยินว่าที่บ้านมีธุระด่วน พวกนางเก็บห่อผ้าออกไปทั้งคืนเลยเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นข้าก็ไม่ต้องเรียนกฎพวกนั้นแล้วใช่ไหม” ในที่สุดเธอก็เป็นอิสระเสียที