ฉีอวี้โรวปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่าไม่เคยพบกับอวี้ถัง
หากฝ่าบาทองค์หญิงใหญ่ทรงทราบว่านางไปที่ห้องพระคลังมา ผลที่จะตามมาคิดไม่ถึง
ฉีอวี้โรวชี้ไปที่เซี่ยซุ่ยซุ่ยแล้วเอ่ยว่า “กราบทูลองค์หญิงใหญ่ หม่อมฉันมิได้สมคบกับผู้ใดขโมยของมีค่า เป็นเซี่ยซุ่ยซุ่ย นางต่างหากที่สมคบกับเซี่ยซิงหลางใส่ร้ายหม่อมฉัน”
เซี่ยซุ่ยซุ่ยผู้ถูกกล่าวหาว่าใส่ร้ายทำหน้าตกตะลึง “ข้าหรือ ร่วมกับพี่สามใส่ร้ายเจ้า?”
พี่สามของนางยังไม่กลับเมืองหลวงเลยนะ!
อวี้ชิงชิวเอ่ยเสียงเยียบเย็น “คุณหนูใหญ่ตระกูลฉี เจ้าคบชู้กับผู้อื่น ถูกน้องสาวข้าพบเข้า เจ้ายังทุบหัวน้องสาวข้า จนเอ็นข้อมือขาด นางบาดเจ็บหนักยังไม่หาย จะใช้เท้าใส่ร้ายเจ้าได้อย่างไร?”
เซี่ยซุ่ยซุ่ยชูมือที่พันผ้าพันแผลหนาเตอะเหมือนบ๊ะจ่างให้ทุกคนดู พลางเอ่ย ดูสิ ข้าบาดเจ็บหนักมาก สองมือนี้จะยกของไหวที่ไหน!
ฉีอวี้โรวชี้ไปที่จูหยานกล่าว “คุณหนูจูเห็นกับตา ว่าเซี่ยซุ่ยซุ่ยสั่งให้เซี่ยซิงหลางขโมยของมีค่า แล้วแอบนำไปซ่อนในรถม้าของหม่อมฉัน”
หลัวเซินมองจูหยานราวกับมองคนตาย พลางหัวเราะด้วยความโกรธ “จูหยาน เจ้าเห็นกับตาว่าซานหลางขโมยของแล้วใส่ร้ายหรือ?”
จูหยานขาสั่นจนยืนแทบไม่อยู่ ใจความว้าวุ่น เซี่ยซิงหลางไม่ได้อยู่ในจวนมาหลายวันแล้ว
นางเดาว่าเซี่ยซิงหลางคงไม่ได้อยู่เมืองหลวงด้วยซ้ำ
จะเห็นเซี่ยซิงหลางใส่ร้ายได้อย่างไรกัน!
นางหลับตาลง พูดติดๆ ขัดๆ “หม่อมฉันเห็นกับตาว่าเซี่ยซุ่ยซุ่ยไปที่หน้าจวน แล้วขึ้น...ขึ้นรถม้าของคุณหนูใหญ่...”
เสียงเยียบเย็นของอวี้ชิงชิวก็ดังขึ้น “จูหยาน เจ้าเห็นด้วยตาไหน?”
“จูหยาน เจ้าจะโกหกก็ควรใช้สมองบ้าง รถม้าของจวนอัครเสนาบดีมีคนเฝ้าตลอดเวลานะ!” เซี่ยซุ่ยซุ่ยกระโดดไปมา “เจ้าด้วยตา...ตูดมองเห็นหรือไง?”
“จวนแม่ทัพช่างอบรมสั่งสอนได้ดีนัก ปากพูดแต่เรื่องอุจจาระ ปัสสาวะ ตด สมควรให้คนได้เห็นประจักษ์” ฉีจื่อรุยเบียดฝูงชนเดินเข้ามาพลางกล่าว
แท้จริงฉีจื่อรุยไม่ได้คิดจะมาชมสมบัติ แต่มีชายที่อ้างตัวเป็นองครักษ์จวนฝ่าบาทองค์หญิงใหญ่ไปบอกเขาที่สำนักศึกษาว่าน้องสาวของเขาขโมยของ จะถูกส่งตัวไปยังศาล