การลงโทษสามสิบไม้ ทำให้ฉีอวี้โรว์เสียทั้งหน้าและเนื้อตัวจนหมดสิ้น
ระหว่างทางกลับจากจวนองค์หญิงใหญ่ นางนั่งเงียบงันอยู่บนรถม้าตลอดทาง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น จนชุนฮวาตกใจไม่กล้าส่งเสียง
พอกลับถึงจวนอัครเสนาบดี ฉีอวี้โรวก็ระเบิดอารมณ์โกรธเกรี้ยว ขว้างปาจานชามแตกกระจายเกลื่อนพื้น
เถาหนิ้ยอี้รีบเข้ามาปลอบโยนทันที
"เซี่ยซุ่ยซุ่ย...นางกลั่นแกล้งข้า ต้องเป็นนาง ต้องเป็นนางแน่นอน!"
"ไม่ใช่ว่าฉีอวี้หยาทำร้ายน้องสาวใหญ่หรอกหรือ?"
"ฉีอวี้หยาเป็นแค่คนโง่ ใส่ร้ายไม่สำเร็จยังตีหญ้าให้งูตื่น ถูกคนกลับมาตอบโต้ ลากข้าเข้าไปเกี่ยวด้วย"
ฉีอวี้โรวกัดฟันพูด "แม้ข้าจะไม่เห็นเซี่ยซิงหลาง แต่ต้องเป็นเขาที่ลงมือในที่มืด จูหยานบอกว่าเซี่ยซิงหลางโปรดเซี่ยซุ่ยซุ่ยที่สุด เขาคิดจะแก้แค้นจวนอัครเสนาบดี"
ที่จวนองค์หญิงใหญ่ ฉีอวี้โรวได้มอบกำไลข้อมือให้จูหยาน พร้อมบอกว่าพี่ชายฉีจื่อรุยชอบนาง และนางกำลังหาพี่สะใภ้ให้พี่ชาย
จูหยานทั้งตกใจทั้งดีใจ หน้าผ่องแดง รับกล่องไม้ไว้ด้วยความเขินอาย
ฉีอวี้โรวฉวยโอกาสส่งจดหมายให้นาง บอกว่าเป็นจดหมายรักที่ชายเจ้าสำราญในเมืองหลวงเขียน ขอให้จูหยานช่วยแอบวางไว้ในห้องนอนของเซี่ยซุ่ยซุ่ย
จูหยานไม่ทันได้ถามอะไรก็รับไว้...
ใครจะรู้ว่าต่อมาจะเกิดเรื่ององค์หญิงผิงหยางช่วยพี่ชายของนางอีก!
นางสั่งชุนฮวาว่า "เจ้าคิดหาทางไปบอกจูหยาน ว่าข้ายอมรับนางเป็นพี่สะใภ้เพียงคนเดียว ให้นางวางใจ"
ชุนฮวาถือคำของนาง รีบออกจากจวนไปทันที
เถาหนิ้ยอี้ถาม "เจ้าจะให้จูหยานแต่งงานกับน้องสามจริงหรือ?"
"ฮึ นางก็คู่ควรหรือ? เป็นเพียงหมาตัวหนึ่งเท่านั้น!" ฉีอวี้โรวพูด "จะกำจัดเซี่ยซุ่ยซุ่ยให้สิ้นซาก ต้องโค่นเส้นสายของนางให้หมด เราจำเป็นต้องใช้จูหยานเป็นไส้ศึก"
"ถ้าหากจูหยานคิดจริงจังล่ะ?"
"สองจวนไม่ถูกกันมานาน นางก็ไม่มีพ่อแม่เป็นหลักพึ่ง แค่พี่ชายข้าพูดว่าไม่เอานาง นางก็เสียหน้าหมดสิ้น"
"ดีนัก!"
ฉีอวี้โรวมองเถาหนิ้ยอี้ที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา "พี่สะใภ้ พี่ชายรองก็อายุไม่น้อยแล้ว ควรจะพูดเรื่องแต่งงานได้แล้วล่ะ!"
"เขามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับบ่อนการพนัน ใครจะยอมแต่งด้วย"