เซี่ยซุ่ยซุ่ยยิ้มน้อยๆ พูดว่า "ท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดระงับความโศกเสียเถิด แม้จะไม่ได้เป็นญาติกับราชวงศ์ แต่อย่างน้อยตระกูลอัครมหาเสนาบดีก็กลายเป็นที่เลื่องลือไปทั้งแผ่นดินแล้วมิใช่หรือ!"
"เจ้า... เจ้าลูกทรพี..."
"อย่าเพิ่งกริ้วไปเลย มิใช่ว่าอวี้กงจื่อหมายปองฉีอวี้โรวอยู่หรือ? ใครจะรู้ว่าตระกูลอัครเสนาบดีอาจมีทายาทเพิ่มขึ้นมาแล้วก็ได้ ท่านก็เตรียมตัวเป็นตาได้เลย!"
"หุบปาก! เจ้าคนพาล..."
ฉีฮุยโกรธจัด ยกฝ่ามือขึ้น หลัวเซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำหมัดขู่ "อย่างไร? อยากลองวิชากันหรือ?"
จุดแข็งของจวนแม่ทัพคือวิชาต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องเอาจุดอ่อนของตนไปโต้เถียงกับฉีฮุยด้วยวาจา ลงมือได้เลย!
ฉีฮุยกลืนน้ำลาย จ้องหลัวเซิน หลัวเซินก็ไม่ยอมอ่อนให้ จ้องกลับเช่นกัน
เหล่าภรรยาขุนนางที่มาร่วมงาน บางคนดีใจที่ได้เห็นเรื่องสนุก บางคนทำเป็นเจ็บปวดใจ ที่เหลือส่วนใหญ่ส่งคนไปตามแม่สื่อหลวงโดยด่วน เพื่อให้ลูกสาวของตนได้สานสัมพันธ์กับจวนโหวเซวียนผิง
การล่วงเกินจวนโหวเซวียนผิง ก็เท่ากับล่วงเกินพระนางฮองเฮา นอกจากอวี้ถังแล้ว ก็ไม่มีตระกูลใหญ่ตระกูลใดมาสู่ขอฉีอวี้โรวอีก...
ฉีอวี้โรวร้องไห้ "เซี่ยซุ่ยซุ่ย เจ้าต้องเอาหลักฐานมาให้ได้ มิฉะนั้น บิดาต้องลงโทษเจ้าในข้อหากล่าวหาเท็จแน่"
ฉีจื่ออวี๋ก็ตะโกนขึ้น "ท่านเจียง เงินกับหยกนั้นนางขู่กรรโชกข้า ข้าไม่ให้เงินนาง นางก็จะฆ่าน้องอวี้โรว"
ฉีจื่อรุยกับฉีจื่อเหิงก็เป็นพยานว่าเซี่ยซุ่ยซุ่ยโกหก
"ข้าตัดสินคดี ต้องใช้หลักฐานเท่านั้น" เจียงอู๋หยางสายตาคมกริบมองทั้งสามคน ถาม "พวกเจ้าถูกเซี่ยซุ่ยซุ่ยข่มขู่หรือ?"
"นางวางยาพิษน้องอวี้โรว!" ทั้งสามคนชี้กล่าวหา
เซียวซานซานพอได้ยินว่าเซี่ยซุ่ยซุ่ยวางยาพิษฉีอวี้โรว ก็คลุ้มคลั่งจะเข้ามาตีเซี่ยซุ่ยซุ่ยทันที หลัวเซินก้าวไปข้างหน้า
เซียวซานซานร้องไห้ใหญ่ "ท่านเจียง ท่านซื่อจื่อ นังคนต่ำช้านี่วางยาพิษอวี้โรว ยังกล่าวหาคนอื่นตามอำเภอใจอีก ท่านอัครมหาเสนาบดี ในจวนนี้ มีนางก็ไม่มีข้า มีข้าก็ไม่มีนาง!"
"จอแจ"
เจียงอู๋หยางเปลือกตากระตุกเบาๆ นิ้วดีดอะไรบางอย่างออกไป กระทบตัวเซียวซานซาน นางอ้าปากค้างพูดไม่ออกอีกต่อไป
"เซี่ยซุ่ยซุ่ย เจ้าวางยาพิษร้ายแรงให้ฉีอวี้โรวจริงหรือ?"
"ไม่มีเรื่องแบบนั้น! พี่ชายทั้งสามคนกล่าวหาข้า" เซี่ยซุ่ยซุ่ยพูด "ฉีอวี้โรวเป็นพิษหรือไม่ นางเพิ่งไปพันแผล หมอประจำจวนต้องตรวจแล้วแน่นอน"
"ฉีอวี้โรวว่าเจ้ากล่าวหานาง เจ้ามีอะไรจะแก้ต่างไหม?"
"ท่านเจียง ท่านไปที่ศาลาไม้ไผ่เดี๋ยวนี้เลย เศษกระถางดอกไม้ที่นางตีหัวข้าควรจะยังอยู่ที่นั่น!"
เจียงอู๋หยางพูดกับผู้ช่วยของตน "หนิงฉี เจ้าไปเก็บหลักฐานมา"
หนิงฉี: "ขอรับ ท่าน"
เซี่ยซุ่ยซุ่ยรีบพูดทันที "ข้าไปชี้จุดให้!"
"ท่านเจียง คุณหนูใหญ่เป็นคนสูงศักดิ์ ชายอื่นเข้าไปในห้องนาง จะให้ นางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?" ฉีฮุยพูดด้วยสีหน้าหมองคล้ำ "เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัว ควรจัดการตามกฎของตระกูล"
หลัวเซินถือมีดทำครัว จ้องฉีฮุย "เจ้าจะบิดพลิ้วหรือ?"
"ข้าจะไปเก็บหลักฐานกับพวกเจ้าเอง" ฮูหยินโหวเซวียนผิงลุกขึ้นยืน
นางเป็นมารดาของพระนางฮองเฮา ไม่มีสตรีใดในที่นี้สูงศักดิ์ไปกว่านางอีกแล้ว
นางต้องการยืนยันว่าลูกสะใภ้ในอนาคตของตนเป็นคนแบบไหนกันแน่
"ขอบพระคุณท่านฮูหยิน" เจียงอู๋หยางประสานมือคำนับ
ฉีอวี้โรวคุกเข่าร้องไห้ "ท่านพ่อ ชายอื่นเข้าไปในห้องของลูกสาวตามอำเภอใจ เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของท่านพ่อและพี่ชายต้องเสียหายแน่ ลูกยอมตายเพื่อชดใช้ความผิด..."
เชอะ พวกเจ้าตรวจสอบไปเถอะ! ร่องรอยทั้งหมดอยู่ในมิติของข้าแล้ว
ร้องไห้ แค่สร้างกระแสเท่านั้น!
ฮูหยินโหวเซวียนผิงพูดเรียบๆ "คุณหนูใหญ่ หลานไม่กลัวความตาย แล้วจะกลัวการตรวจสอบอะไร?"
เจียงอู๋หยางก็พูด "ข้ารับคดีนี้แล้ว ต้องสอบสวนให้กระจ่าง หากผู้เสียหายไม่ถอนฟ้อง ข้าจะสอบสวนให้ถึงที่สุด"
ฉีฮุยมองเซี่ยซุ่ยซุ่ยเหมือนมองคนตาย ขู่ "เจ้าหากยังคิดว่าตัวเองเป็นคนของตระกูลฉี ก็ควรเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม รีบถอนฟ้อง อย่าก่อเรื่องอีก!"
"ข้าไม่ถอน!" เซี่ยซุ่ยซุ่ยพูดอย่างเด็ดขาด "หากท่านเจียงจากไป พวกเจ้าก็ต้องฆ่าข้าแน่ ชื่อเสียงของฉีอวี้โรวเป็นชื่อเสียง ส่วนชื่อเสียงของข้าก็ไม่ใช่หรือ? ข้าขอให้สอบสวนให้ถึงที่สุด"
คดีของหกประตู ใครกล้าขัดขวาง?
หนิงฉีไปกับฮูหยินโหวเซวียนผิงและเซี่ยซุ่ยซุ่ยเพื่อเก็บหลักฐาน
เซี่ยซุ่ยซุ่ยรีบก้าวนำไปก่อน รีบวิ่งเข้าไปในลานของฉีอวี้โรว แล้วพึมพำกับตัวเอง "ออก!"
เศษกระถางดอกไม้ที่เปื้อนเลือดจากศีรษะของเซี่ยซุ่ยซุ่ยตกลงไปที่ใต้ระเบียงศาลาไม้ไผ่
หนิงฉีเข้าไปในลานก็เห็นหลักฐาน ไล่สาวใช้ออกไป บันทึกสภาพหลักฐานตามจริง แล้วห้ามไม่ให้ใครเข้าใกล้โดยเด็ดขาด
ฮูหยินโหวเซวียนผิงก็สีหน้าดำคล้ำ เอาแผ่นปูที่นอนที่เปื้อนรอยมลทินและหลักฐานอื่นๆ มาทิ้งไว้ตรงหน้าเซียวซานซาน
ฉีฮุยหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเหมือนตับหมู
เซียวซานซานอยากจะมุดแผ่นดินหนี อวี้โรวของนางจะ... ประมาทได้ถึงเพียงนี้หรือ?
พี่ชายทั้งสามคน หน้ามืดไปหมด
มองเซี่ยซุ่ยซุ่ย สายตาเหมือนจะชำแหละนาง
ฉีอวี้โรวลุกขึ้นยืนทันที ร้องเสียงสูง "เป็นไปไม่ได้ ข้าชัดๆ ว่า..."
"เจ้าชัดๆ ว่าอะไร?" เจียงอู๋หยางพูด
"ไม่... ไม่มีอะไร!" ฉีอวี้โรวรีบนั่งลงเพื่อกลบเกลื่อน ใจว้าวุ่น
นางก้มหน้ารีบตรวจสอบมิติในตัว แต่ยามปกติที่มองเห็นได้ง่ายๆ วันนี้กลับมองไม่เห็นเลย!!
นางตื่นตระหนก มิติติดต่อไม่ได้แล้วได้อย่างไร?
แต่หลักฐานพวกนั้นกลับวิ่งกลับไปที่เดิมเองได้อย่างไร?
เซี่ยซุ่ยซุ่ยในใจชื่นใจเป็นที่สุด
ตอนที่มองลงไปในมิติครั้งแรกที่ข้างบ่อน้ำ นางเห็นทันทีว่ามีเศษกระถางดอกไม้ที่ตีหัวนางแตกวางอยู่บนพื้น ยังมีดินเปื้อนเลือดติดมาด้วย ข้างๆ นั้นมีแผ่นปูที่นอนยับยู่ยี่ของฉีอวี้โรวกับอวี้ถังวางซ้อนอยู่
หากมิใช่วันนี้นางได้มิติมา ต้องเหมือนชาติก่อน ที่ต่อให้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ เจียงอู๋หยางเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางหาหลักฐานเจอ
เมื่อครู่นี้ เจียงอู๋หยางสั่งให้หนิงฉีไปเก็บหลักฐาน นางอาสาไปชี้จุด ก็เพื่อเอาหลักฐานที่หายไป วางกลับที่เดิมอย่างไม่มีใครรู้ แล้วส่งให้เจียงอู๋หยางตามจริง
เจียงอู๋หยางพูด "คุณหนูใหญ่ พยานหลักฐานครบถ้วนแล้ว เจ้ายอมรับผิดหรือไม่?"
ฉีอวี้โรวเถียง "ในลานของข้าพบเศษกระถาง ไม่ได้แปลว่าข้าเป็นคนลงมือ และก็ไม่ได้แปลว่าข้ามีความสัมพันธ์กับใคร เกิดเป็นสาวใช้คนหนึ่งเล่า?"
เจียงอู๋หยางพูดกับหนิงฉี "ไป เรียกอวี้ถังมาสอบสวน"
ฉีฮุยเป็นคนเจ้าเล่ห์ ดูก็รู้ว่ามีอะไรแอบแฝง!
อวี้ถังดูเหมือนจะหมายตาอวี้โรวอยู่
ถ้าเรียกเขามาสอบสวน แล้วเขาดันยอมรับทุกอย่าง ฉีฮุยก็ต้องยกลูกสาวให้เขาใช่ไหม?
อวี้ถังคู่ควรกับอวี้โรวที่ไหน!
เขารีบพูดทันที "ช้าก่อน! เซี่ยซุ่ยซุ่ย เจ้าพูดว่าบาดแผลที่หัวและมือ ล้วนเป็นฝีมือของอวี้โรว?"
"ใช่"
"แต่นางสูงกว่าเจ้า แรงกว่าเจ้า แล้วเจ้าจะสู้ย้อนกลับได้อย่างไร? ดูท่าเจ้าจะโกหกเป็นนิสัย ต้องฉวยโอกาสที่อวี้โรวไม่ทันระวัง เจ้าลงมือทำร้ายนาง ใช่หรือไม่?"
หากเซี่ยซุ่ยซุ่ยโกหก ข้อหาฉีอวี้โรวแอบมีความสัมพันธ์ก็ไม่เป็นจริง เพราะคำพูดของคนที่โกหกเป็นนิสัยใช้เป็นหลักฐานไม่ได้
เซี่ยซุ่ยซุ่ยกางมือออก พูด "ท่านอัครมหาเสนาบดี ข้าเติบโตในจวนแม่ทัพ ฝึกวิชามาตั้งแต่เด็ก แม้แต่จะฆ่านางฉีอวี้โรว ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
อ้อ ใช่แล้ว ท่านเจียง ตั้งแต่ข้ามาที่จวนอัครเสนาบดี ข้าปวดหัวทุกวัน แขนขาไม่มีแรง ข้าอาจถูกฉีอวี้โรววางยาพิษ!"
หลัวเซินรีบจับชีพจรที่ข้อมือเซี่ยซุ่ยซุ่ย แล้วโกรธมาก ฟาดหน้าเซียวซานซานหนึ่งฉาด "นังแพศยา เจ้ากล้าลอบวางยาพิษซุ่ยซุ่ย!"
ฉีฮุยกัดฟันสั่งให้หมอประจำจวนเข้ามา
หมอประจำจวนเป็นพวกเดียวกับเซียวซานซาน พูดปดต่อหน้าต่อตา "ท่านอัครมหาเสนาบดี คุณหนูสามไม่ได้ถูกวางยาพิษ"
เจียงอู๋หยางพูด "ข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ข้าจะตรวจเอง"
นิ้วมือเย็นเฉียบของเขาวางบนข้อมือ ทำให้เซี่ยซุ่ยซุ่ยสั่นสะท้าน
ครู่หนึ่ง เขามองหมอประจำจวน แล้วพูดอย่างเย็นชา "เจ้าแน่ใจหรือว่าคุณหนูเซี่ยไม่ได้ถูกวางยาพิษ? ให้ข้าเรียกหมอหลวงมาดูอีกทีดีไหม?"
หมอประจำจวน "ทรุด" คุกเข่าลง โขกศีรษะไม่หยุด "ข้าน้อยเป็นหมอเถื่อน..."
"เจ้าไม่ใช่หมอเถื่อน เจ้าแค่ต้องการปกปิดข้อเท็จจริงที่วางยาพิษ ท่านฉี หมอประจำจวนของท่านขัดขวางการสอบสวน ลงโทษเขายี่สิบไม้ ว่าไง?"
ฉีฮุยเหมือนกลืนแมลงวัน สีหน้าไม่ดีนัก พูดกับพ่อบ้าน "ลากออกไป เฆี่ยนยี่สิบไม้!"
ด้านนอกเสียงไม้ฟาดดังป็อกแป๊ก ผสมกับเสียงอ้อนวอนของหมอประจำจวน ยิ่งนัก... ฟังเพราะ!
เจียงอู๋หยางถามเซี่ยซุ่ยซุ่ยกับฉีอวี้โรว "พวกเจ้ายินดีให้จำลองเหตุการณ์ในคดีหรือไม่?"
เซี่ยซุ่ยซุ่ยตอบตกลง
ส่วนฉีฮุยกับเซียวซานซานปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว เกิดเป็นจริงขึ้นมา ฉีอวี้โรวไม่มีทางพลิกกลับได้อีก
เจียงอู๋หยางไม่ยอมถอย "ท่านฉีบอกว่าคุณหนูเซี่ยโกหก ข้าต้องตรวจสอบคดีนี้ให้กระจ่าง ไม่อาจให้ท่านขัดขวางได้!"
ผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ตื่นเต้นจนแอบถูมือกันเอง วันนี้มีบุญ ได้เห็นความครึกครื้นของจวนอัครเสนาบดี และได้เห็นท่านเจียงไต่สวนคดีสดๆ
ฉีฮุยมองเซี่ยซุ่ยซุ่ยเหมือนมองคนตาย
ลูกทรพีคนนี้ ไว้ไม่ได้แล้ว
ฉีอวี้โรวตบมือเซียวซานซาน กระซิบ "วางใจเถิด หากจำลองเหตุการณ์ ข้าจะแทงเซี่ยซุ่ยซุ่ยให้ตายทีเดียว หมดเรื่อง"
หลัวเซินเป็นกังวลมาก พูด "ซุ่ยซุ่ย มือเจ้าเจ็บหนักขนาดนั้น เกิดจับเชือกไม่ไหว ถูกนางแทงตาย..."
"ท่านแม่ วางใจเถิด!" เซี่ยซุ่ยซุ่ยตบมือมารดาบุญธรรมกลับเช่นกัน
ฉีอวี้โรวยังจะพลิกมีดสั้นอีกหรือ? มิติอยู่ที่ข้าแล้ว!
ชาติก่อนฉีอวี้โรวใช้มิติทำให้ชื่อเสียงของนางพังพินาศ ชาตินี้ นางจะให้ฉีอวี้โรวชดใช้กรรมเอง
ฉีอวี้โรวทำตามท่าทางเดิม นั่งยองข้างขอบบ่อน้ำ แต่ไม่ได้นั่งลึก ใช้ท่าที่สะดวกต่อการหลบหนีที่สุด
เซี่ยซุ่ยซุ่ยรู้ว่าฉีอวี้โรวคงไม่ให้เวลานางมากนัก ดังนั้นพอเสียง "เริ่ม" ของเจียงอู๋หยางจบลง นางก็พุ่งขึ้นไปบนหลังของฉีอวี้โรว
เชือกรัดคอฉีอวี้โรวเร็วกว่าคราวก่อน
เพียงแต่มือเจ็บเกินไป ตัวยังไม่มีแรง ใช้กำลังไม่ขึ้น
"คราวนี้เจ้าหนีไม่รอดแล้ว..." เซี่ยซุ่ยซุ่ยกระซิบข้างหูนางเหมือนปีศาจ
ฉีอวี้โรวถูกยั่วจนคลุ้มคลั่ง พูดโดยไม่ลังเล "ออก!"
เซี่ยซุ่ยซุ่ยรีบประสานกับนาง—นึกในใจ "ออก" มีดสั้นเล่มนั้นก็ปรากฏในมือฉีอวี้โรวจริงๆ
ฉีอวี้โรวดีใจในใจ มิติของนางกลับมาแล้ว!!
นางคว้าด้ามมีดสั้น แล้วแทงเข้าที่สีข้างของเซี่ยซุ่ยซุ่ยอย่างแรง
เจียงอู๋หยางยกมือเบาๆ ตะปูมรณะอันหนึ่ง "ติง" ปัดมีดสั้นหลุดไป
"พอแล้ว"
เจียงอู๋หยางรีบเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นนั้นขึ้นมา
มีดสั้นนั้นคมกริบ ตัดผมเป่าแล้วขาด
เจียงอู๋หยางมองฉีอวี้โรวอย่างเย็นชา เมื่อครู่ชัดเจนว่าในมือนางไม่มีอะไร แต่ในยามคับขัน กลับมีมีดสั้นปรากฏขึ้นมาจากอากาศ!
แม้ผู้คนมากมาย เสียงอึกทึก แต่เขายังได้ยินชัดว่านางตะโกนคำว่า "ออก"!
และมีดสั้นเล่มนี้ มิใช่อื่นไกล กลับเป็นมีดเลื่องชื่อที่หายไปจากจวนรัชทายาทเมื่อหลายปีก่อน "เหมยเฟิง"
หกประตูติดตามสืบสวนมาหลายปี ไม่มีความคืบหน้า
เรื่องนี้มีพิรุธ!
"ท่านฉี ท่านฮูหยิน เรื่องหมั้นหมายระหว่างซื่อจื่อกับคุณหนูใหญ่ ถอนเถิด!"
ฮูหยินโหวเซวียนผิงตัดสินใจตั้งแต่พบร่องรอยมลทินในห้องของฉีอวี้โรวแล้ว
ตอนนี้เห็นภาพนี้ ก็ไม่ฟังคำพิพากษาแล้ว ถอนหมั้น!
เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้!
จวนโหวเซวียนผิงเสียหน้าไม่ได้ พระนางฮองเฮาก็เสียพระเกียรติไม่ได้
เซียวซานซานยังอยากจะรั้งไว้ พูดว่านี่เป็นอุบายของเซี่ยซุ่ยซุ่ย
ฮูหยินโหวเซวียนผิงหัวเราะเย็น พูดประโยคหนึ่ง "ท่านฮูหยิน บางเรื่อง ควรเก็บหน้ากันไว้บ้าง... มิใช่มีเพียงคนของจวนอัครเสนาบดีเท่านั้นที่รู้จักท่านหยาวเทียนซือ!"
เซียวซานซานหน้าซีดลงทันที
ฉีอวี้โรวโกรธ พูด "ท่านแม่ คืนสัญญาหมั้นให้เขาไป เราไม่ฝืน"
ฮูหยินโหวเซวียนผิงตะลึง แล้วหัวเราะ "คุณหนูใหญ่กล่าวถูกแล้ว ซื่อจื่อไม่กล้าเอื้อมสูงถึงนาง เรื่องหมั้นหมายระหว่างสองตระกูล จบลงเพียงเท่านี้"
จวนโหวถอนหมั้น เซี่ยซุ่ยซุ่ยตาเป็นประกาย
"คุณหนูใหญ่เริ่มจากใช้กระถางดอกไม้ทำร้ายคน ต่อมาอยากผลักคุณหนูเซี่ยลงบ่อ หลักฐานชัดเจน ตามกฎหมายอาญา..."
เจียงอู๋หยางเริ่มสรุปคดี
ฉีฮุยรับราชการในราชสำนักมาหลายสิบปี ท่องกฎหมายอาญาได้ขึ้นใจ เขาย่อมรู้ดี: ผู้ใดวางแผนฆ่าคน แต่ลงมือไม่สำเร็จ ต้องจำคุกสามปี!