เหยียนเคอให้พวกเขาขยับเข้ามาใกล้ ๆ จะได้มองให้ชัด
ทั้งสามคนมองแล้วมองอีก แต่ก็ยังมองไม่เห็นอะไรชัดเจน
ซุ่ยซุ่ยตั้งใจรอจนพวกเขาคุยกันเสร็จค่อยเอ่ยขึ้นว่า “แต่ละคนเห็นได้แค่ข้อมูลกับแต้มของตัวเอง ไม่ต้องกังวลนะ”
“กล่องเหล็กนี่มหัศจรรย์จริง ๆ หัวหน้าทีม รีบลองซื้อของสิ”
“ได้”
เหยียนเคอถูกลู่หมิงเร่งเร้า จึงหยิบขนมปังก้อนเล็กหนึ่งห่อกับน้ำแร่หนึ่งขวดมาลองก่อน
เมื่อซุ่ยซุ่ยแน่ใจว่าเธอต้องการแค่นี้ ก็ให้เธอใช้นิ้วชี้แตะสี่เหลี่ยมสีขาวอีกครั้ง
แต้มที่เหลือบนหน้าจอลดลงทันที 15 แต้ม
ส่วนช่องที่ของในรถเข็นถูกหยิบออกไป ก็เติมสินค้าใหม่เข้ามาเองโดยอัตโนมัติ
ยังมีตุ๊กตาตัวนั้นที่ไม่ยอมพูด แต่แสดงสีหน้าได้หลากหลายเหลือเกิน
เหยียนเคอจดเรื่องทั้งหมดนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ
ตั้งใจว่ากลับไปแล้วจะเล่าให้หัวหน้าฐานฟัง
เธอเปิดขวดน้ำแร่ดื่มก่อนหนึ่งอึก รสหวานชื่น ดื่มแล้วสดชื่น
ขนมปังก้อนเล็กมีขนาดแค่ครึ่งฝ่ามือผู้ใหญ่ ข้างในเป็นไส้ชีส
กัดเข้าไปคำหนึ่ง เนื้อนุ่มละมุน หวานกำลังดี
หยวนซุ่นจ้องหัวหน้าทีมเขม็ง เตรียมพร้อมจะลงมือทันทีหากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
เหยียนเคอกินเสร็จแล้วก็ลองสัมผัสความรู้สึกอยู่เงียบ ๆ ไม่พบความผิดปกติ
เธอจึงพยักหน้าให้เพื่อนร่วมทีม
หยวนหย่งถูมืออย่างตื่นเต้น “ถ้าไม่มีปัญหา งั้นเราซื้อเพิ่มกันเถอะ กินแต่แครกเกอร์อัดแท่งทุกวัน ฉันแทบจะกินจนอาเจียนแล้ว”
“ได้”
ซุ่ยซุ่ยกับหมีน้อยก็ตื่นเต้นมาก ซื้อเพิ่มก็ดีเลย
ตอนนี้พวกเธอกำลังต้องการแต้มเพื่ออัปเกรด
แต่ซุ่ยซุ่ยก็ยังเตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“อยากซื้อเท่าไรก็ได้ แต่ห้ามทิ้งอาหารให้เสียเปล่านะ”
“วางใจเถอะ เจ้าหนู จะเสียอะไรก็เสียได้ แต่อาหารเสียไม่ได้หรอก”
“พี่ชาย หนูมีชื่อนะ หนูชื่อซุ่ยซุ่ย”
“ซุ่ยซุ่ย... แล้วผู้ปกครองของหนูล่ะ?”
พอได้ยินคำถามนี้ ดวงตาของซุ่ยซุ่ยก็หม่นลง
เห็นดังนั้นลู่หมิงก็รีบเอามือปิดปากหยวนหย่ง
ไอ้หยวนเอ๊ย พูดจาไม่รู้จักคิดอยู่ทุกวัน ถ้ามีผู้ปกครองอยู่ด้วย คงไม่ปล่อยให้เด็กตัวเล็ก ๆ มาเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกหรอก
คงเกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย
พูดทีไรก็จี้แผลคนอื่นเข้าให้ สักวันคงโดนซ้อมแน่
เหยียนเคอไม่เคยปลอบเด็กมาก่อน จึงยื่นขนมปังในมือที่หักแบ่งครึ่งอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ให้เธอ
“กินอะไรหน่อย เดี๋ยวก็อารมณ์ดีขึ้น”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่สาว ขอบคุณนะคะ”
ซุ่ยซุ่ยยิ้มแล้วชี้ไปที่รถเข็น
“พวกพี่จะซื้อเท่าไรเหรอคะ? ซุ่ยซุ่ยช่วยนับให้ได้นะ”
“ไม่เป็นไร ๆ พวกเราจัดการเอง”
ลู่หมิงยิ้มพลางผลักหยวนหย่งเบา ๆ
เพื่อให้คราวหน้าซื้อของได้สะดวกขึ้น อีกสามคนที่เหลือจึงใช้คริสตัลพลังลงทะเบียนบัญชี
จากนั้นก็เริ่มกว้านซื้อกันยกใหญ่ หยวนซุ่นในทีมมีพลังพิเศษด้านมิติ ใส่ของไว้ข้างในแล้วไม่ทำให้ของเสีย
พวกเขาซื้อขนมปังก้อนเล็ก 100 ห่อกับน้ำแร่ 200 ขวดในทีเดียว
รวมแล้วจ่ายไป 2,500 แต้ม
ใช้คริสตัลพลังระดับ 3 ห้าก้อน ระดับ 2 สองก้อน และระดับ 1 อีกหนึ่งก้อน
ทีมของเหยียนเคอมีฝีมือไม่เลว แถมยังใจกว้างอีกด้วย
จากที่ตอนแรกหมีน้อยระแวดระวัง ตอนนี้แทบอยากยกพวกเขาขึ้นหิ้งบูชา
มันนี่ช่างตาถั่วจริง ๆ ที่แท้ก็เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภนี่เอง!
ในที่สุดก็ทำเงินก้อนแรกได้แล้ว!
มี 2,000 แต้มแล้ว อัปเกรดได้แล้ว เย้!
หลังซื้อของเสร็จ ทีมของเหยียนเคอถามซุ่ยซุ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอยากให้ไปส่งที่ฐานผ้าขาวซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดไหม
แต่ซุ่ยซุ่ยก็ปฏิเสธทั้งหมด
ซุ่ยซุ่ยยิ้มตาหยี พลางส่งพวกเธอออกไป
หมีน้อยรีบปิดประตูร้านสะดวกซื้อ
คนกับหมีสบตากัน ต่างตื่นเต้นกันจนเต็มอก
อัปเกรดได้แล้ว!
รถเข็นเด็กระดับ 1 ใช้ไม่ค่อยไหวจริง ๆ
【กำลังอัปเกรด... คาดว่าจะใช้เวลา 10 วินาที...】
【ปลดล็อกสินค้า:
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋น 15 แต้ม
โจ๊กพุทราจีนกับเม็ดบัว 15 แต้ม
คุกกี้สอดไส้รสช็อกโกแลต 5 แต้ม
ข้าวราดหน้าหมูผัดพริก 20 แต้ม
แอปเปิล ส้ม 5 แต้ม】
ซุ่ยซุ่ยกะพริบตา ก็เห็นรถเข็นตรงหน้าเปลี่ยนโฉมไปในพริบตา
มันกลายเป็นรถสามล้อไฟฟ้าสีชมพูสำหรับเด็ก
จอดอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ กระบะท้ายล้อมรอบด้วยกระจก ภายในอัดแน่นไปด้วยเสบียง
ส่วนด้านหน้าเป็นห้องปิดมิดชิด มีประตูบานเล็กอยู่ด้านข้าง
ห้องคนขับกว้างขวางพอให้ซุ่ยซุ่ยกับหมีน้อยนั่งพร้อมกันได้
ซุ่ยซุ่ยเดินวนจับรถสามล้อด้วยความประหลาดใจ
เธอหันไปตั้งใจจะแบ่งปันความยินดีกับหมีน้อย
“เจ้าหมี! ทำไมนายตัวสูงเท่าบ่าหนูแล้วล่ะ?!”
“ฮึ ๆ นี่เป็นของแถมจากการอัปเกรดไงล่ะ”
“แล้วทำไมหนูไม่สูงขึ้นบ้างล่ะ? หนูก็อยากสูงขึ้นเหมือนกัน ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅”
“ฉันไม่ใช่มนุษย์สักหน่อย ส่วนเธอก็ยังเป็นเด็ก ค่อย ๆ โตไปเถอะ”
หมีน้อยทำท่าภูมิใจปีนขึ้นไปบนห้องคนขับ แล้วโบกมือให้ซุ่ยซุ่ยอย่างมั่นใจ
“ขึ้นรถ เราจะไปฐานผ้าขาวหาแต้มกัน”
“ได้เลย ๆ”
ซุ่ยซุ่ยไม่คัดค้านแม้แต่น้อย ถ้าหมีน้อยไม่ช่วยเธอไว้
เธอคงอดตายอยู่ใต้สะพานในสวนสาธารณะไปแล้ว
อีกอย่าง ตามเงื่อนไขที่เธอต้องเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตให้ดี หมีน้อยจะช่วยตามหาพ่อให้เธอด้วย
แม่ของซุ่ยซุ่ยประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตก่อนซอมบี้ระบาด 3 วัน
เพิ่งจัดงานศพอย่างเร่งรีบเสร็จ ซอมบี้ก็ระบาดขึ้น
โชคดีที่แม่ของซุ่ยซุ่ยชอบกักตุนของไว้เป็นประจำ เธอจึงประคองชีวิตด้วยขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบ้าน
ตอนที่เธอคิดว่าชีวิตคงจะดำเนินต่อไปเช่นนี้ ครอบครัวของลุงก็แอบปีนหน้าต่างเข้ามาตอนดึก
ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงมืดมนที่สุดในชีวิตของซุ่ยซุ่ย
น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่เธอหลบซอมบี้อยู่ข้างนอกเสียอีก
บ้านและอาหารทั้งหมดของเธอถูกครอบครัวลุงแย่งไป
ไม่เพียงบังคับให้เธอทำงาน แต่ยังโยนเศษขนมปังกรอบลงพื้นให้เธอกิน
ถ้าไม่กินก็ต้องอด
ครอบครัวลุงอาศัยว่ามีเสบียง กินกันอย่างไม่บันยะบันยัง ของจึงหมดลงอย่างรวดเร็ว
ในที่สุด คืนหนึ่งที่ซุ่ยซุ่ยอดจนข่มตาหลับไม่ลง
เธอก็แอบได้ยินลุงกับป้ากำลังปรึกษากันว่าจะเอาเธอไปแลกอาหารกับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ชั้นบน
เธอรู้จักผู้ชายคนนั้น บางครั้งเขาจะใช้สายตาที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจ้องมองเธอ
ซุ่ยซุ่ยกลัวแทบตาย จึงตัดสินใจเด็ดขาด หยิบตุ๊กตาหมีน้อยที่แม่ซื้อให้ติดมือไปด้วย
พอพวกเขาหลับ เธอก็ใช้ผ้าม่านทำเป็นเชือก โรยตัวหนีออกมาจากหน้าต่างชั้น 3
หลบซ่อนอยู่ตามที่ต่าง ๆ บวกกับโชคดีของเธอ ทำให้ประคองชีวิตต่อมาได้อีกกว่าครึ่งปี
ตอนที่ใกล้จะทนไม่ไหว หมีน้อยในอ้อมแขนก็พูดขึ้นมา
มันให้ทั้งอาหารและน้ำกับเธอไม่น้อย แถมยังทำให้ซอมบี้ตรวจจับเธอไม่ได้
ซุ่ยซุ่ยไม่อยากคิดว่าหมีน้อยเป็นอะไรกันแน่
เธอรู้แค่ว่าหมีน้อยเป็นผู้ช่วยชีวิตเธอ
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ซุ่ยซุ่ยก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
แต่ยังยิ้มได้ไม่ถึง 3 วินาที
รถใต้ก้นก็เอียงวูบ
“อ๊าาา หมีน้อย นายกำลังจะชนเสาแล้ว!”
“โอ๊ย ๆ รถคันนี้ขับยากชะมัด!”
“หมีน้อย นายขับไม่เป็นใช่ไหมเนี่ย?!”
“ฮ่า ๆ...”
หมีน้อยเพิ่งเคยขับรถสามล้อเป็นครั้งแรก
หลังชนเสาจนเอียงไป 3 ต้น และชนซอมบี้กระเด็นไปนับไม่ถ้วน ในที่สุดมันก็ขับเป็น
ยังดีที่รถสามล้อเป็นสิ่งประดิษฐ์ของสำนักบริหารระบบกลาง
ทั้งทนทานทั้งแข็งแรง ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
ซุ่ยซุ่ยจากที่ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็นปล่อยตามมีตามเกิดในเวลาต่อมา
อืม ยังไงก็ชนไม่ตาย งั้นก็ชนให้มันแหลกไปเลย
ฐานผ้าขาวตั้งอยู่ในเขตชานเมืองที่มีซอมบี้ค่อนข้างน้อย
มีคนอยู่ราว 500-600 คน เป็นฐานขนาดเล็กถึงกลาง
ขับรถสามล้อไฟฟ้าไปอย่างน้อยต้องใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง
โชคดีที่รถสามล้อใช้พลังงานแสงอาทิตย์ ไม่ต้องกังวลว่าจะไฟหมดกลางทาง
เห็นหมีน้อยขับได้มั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ ซุ่ยซุ่ยก็เอนหลังพิงเบาะแล้วเริ่มงีบหลับ