ห้องเงียบสงัดลง
เฉินเหยากระพริบตา
เจ้ากลมๆ ก็กระพริบตาเช่นกัน
หนึ่งคนหนึ่งระบบต่างเงียบไปพร้อมกัน
วินาทีถัดมา เจ้ากลมๆ ก็พุ่งสูงขึ้นทันใด
"เฮ้ย!"
เสียงของมันแตกพร่าในทันที แหลมคมราวกับกาต้มน้ำเดือด
เฉินเหยาตกใจจนสะดุ้ง "ม-เกิดอะไรขึ้น? อันนี้ไม่ดีเหรอ?"
เจ้ากลมๆ หมุนวนรอบคำสองคำนั้นอย่างบ้าคลั่ง ตื่นเต้นจนทั้งร่างเริ่มเปล่งแสง
"ไม่ใช่ไม่ดี! แต่มันดีมากต่างหาก!"
"โมดูลสายไซเซียน! โมดูลสายไซเซียนที่มีโอกาสได้น้อยที่สุด! แล้วยังเป็นแม่มดอีก! ยังเป็นระดับสูงสุดสุดจำกัดอีกต่างหาก!"
น้ำเสียงของมันเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้
"ยินดีด้วยโฮสต์ ที่จับฉลากได้โมดูลแม่มด ต่อไปนี้ขอให้โฮสต์ตั้งเป้าหมายเป็น—การเป็นแม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลเถอะ!"
เฉินเหยา: "......"
เธอค่อยๆ ยกมือขึ้น ชี้ไปที่ตัวเอง
"ฉันเหรอ?"
เจ้ากลมๆ พยักหน้าอย่างหนักแน่น "แกไง"
"ทั้งจักรวาล?"
"ทั้งจักรวาล"
"แม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด?"
"ถูกต้อง!"
เฉินเหยาจมดิ่งสู่ความเงียบ
ในฐานะคนที่ไม่เคยถูกรางวัลเลยตั้งแต่เด็ก แม้แต่ตอนที่ครูสุ่มเรียกชื่อก็ยังถูกเรียกได้อย่างแม่นยำ เธอชนะรางวัลใหญ่เป็นครั้งแรกในชีวิต
ใหญ่จนเกินจะเชื่อ
มากเกินไปจนสมองของเธอประมวลผลไม่ทัน
เมื่อมนุษย์ถูกกระทบกระแทกอย่างรุนแรง สมองของพวกเขาว่างเปล่าจริงๆ
เจ้ากลมๆ จ้องคำจำกัดความที่ซ่อนอยู่สามคำว่า "ทั้งจักรวาล" ทั้งระบบแทบจะเป็นอัมพาต
ภายในระบบของพวกมันรู้กันดีว่าคำนำหน้าโมดูลหมายถึงขีดจำกัดในการฝึกฝน: ทั้งประเทศ ทั้งโลก ทั้งกาแล็กซี ทั้งจักรวาล
นี่หมายความว่าโฮสต์ของมันคนนี้ ในด้านเวทมนตร์ มีพรสวรรค์มากมายมหาศาล พรสวรรค์แข็งแกร่งถึงขั้นที่ระบบสามารถมอบคำจำกัดความว่าทั้งจักรวาลให้ได้
รู้ไว้เถอะว่าการจับฉลากได้โฮสต์สายไซเซียนในระดับนี้ ย้อนหลังไปหลายหมื่นปีก็นับได้เพียงนิ้วมือ!
คนที่ไปถึงจุดจบได้ ไม่มีใครที่ไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่ที่ชื่อเสียงก้องกังวานไปทั่วสรวงสวรรค์
ถึงขนาดที่เจ้านายของเจ้านายของมันเอง ก็เคยเป็นระบบของโฮสต์ที่ได้คำจำกัดความสูงสุดของสายไซเซียนมาก่อน
จุดเริ่มต้นของระบบผู้นั้นในอดีต ก็เหมือนกับมัน
ล้วนเป็นระบบสนับสนุนการเรียนรู้ธรรมดาๆ
ต่อมาอาศัยโฮสต์พาเครื่องขึ้นบิน เลื่อนระดับขึ้นไปไม่รู้กี่ขั้น ตอนนี้เวลาประชุมนั่งโต๊ะหลัก เวลาพูดก็มีเสียงสะท้อน
เจ้ากลมๆ มองไปที่เฉินเหยาอย่างเงียบๆ
หญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาเหม่อลอย มือยังค้างอยู่กลางอากาศ
เธอดูไม่เหมือนแม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลที่ในอนาคตจะสง่างามน่าเกรงขาม เหยียบย่ำดวงดาว และฉีกกฎของมิติด้วยมือเปล่าเลยแม้แต่น้อย
เธอดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองถูกลอตเตอรี่ห้าล้าน แต่ปฏิกิริยาแรกคือสงสัยว่าเป็นข้อความหลอกลวงมากกว่า
เจ้ากลมๆ: "......"
ช่างเถอะ
เรื่องอนาคต ใครจะไปรู้ได้ล่ะ?
บางทีมันอาจจะมีวันได้เลื่อนขั้น ขึ้นเงินเดือน ไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตระบบก็ได้
ในที่สุดเฉินเหยาก็ค่อยๆ กลับมามีสติ
เธอเงยหน้ามองคำสองคำนั้น เสียงเบาราวกับกลัวว่าความฝันจะแตกสลาย
"ระบบ"
"อือ?"
"ฉันเรียนเวทมนตร์ได้จริงๆ เหรอ?"
เจ้ากลมๆ กล่าวอย่างเคร่งขรึม "ในทางทฤษฎี ได้"
ดวงตาของเฉินเหยาเริ่มเป็นประกายทีละนิด
ความหวาดกลัวกดทับเธอมานานถึงหนึ่งปีเต็ม
ทุกวันดูถ่ายทอดสด ทุกวันจดบันทึก ทุกวันฝึกจนมือและเท้าสั่น ทุกวันกลัวว่าวินาทีถัดไปจะถูกดึงเข้าไปในดันเจี้ยน
เธอรู้ว่าตัวเองธรรมดา รู้ว่าตัวเองอ่อนแอ รู้ว่าเกมสยองขวัญจะไม่ปล่อยเธอไปเพียงเพราะเธอกลัว
ดังนั้นเธอจึงได้แต่คว้าเชือกทุกเส้นที่สามารถช่วยชีวิตเธอได้อย่างสุดชีวิต
ตอนนี้ มีเชือกเส้นหนึ่งตกลงมาตรงหน้าเธอ
ไม่ใช่เชือกป่านธรรมดา
แต่เป็นเชือกช่วยชีวิตที่เปล่งประกายสีทอง เขียนไว้ว่า "แม่มดผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลสำรอง"
เฉินเหยาค่อยๆ กำมือแน่น
เธอไม่รู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์หรือไม่
ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน
แต่เธอรู้สิ่งหนึ่ง
ครั้งนี้ เธอจะไม่มีวันปล่อยมือ
เจ้ากลมๆ กระแอมไอเล็กน้อย กลับมาสู่ความน่าเกรงขามของระบบอีกครั้ง
"โฮสต์ เนื่องจากคุณจับฉลากได้โมดูลแม่มดสำเร็จ ชุดของขวัญสำหรับมือใหม่กำลังจะถูกแจกจ่าย"
เฉินเหยานั่งตัวตรงทันที
"ยังมีชุดของขวัญสำหรับมือใหม่อีกเหรอ?"
"แน่นอน" เจ้ากลมๆ พกพุงอย่างภาคภูมิใจ "บอกแล้วไงว่าระบบนี้เป็นทางการมาก"
จุดแสงเล็กๆ คล้ายกรงเล็บของมันกวาดไปข้างหน้า
วินาทีถัดมา ตัวอักษรสีทองทีละบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเหยา
[กำลังแจกจ่ายชุดของขวัญสำหรับมือใหม่——]
[รางวัลที่หนึ่ง: สิทธิ์เข้าเรียนคอร์สแม่มดระดับต้น]
[รางวัลที่สอง: สิทธิ์ใช้พื้นที่การเรียนรู้หนึ่งเดือน]
[อัตราการไหลของเวลาในพื้นที่: ภายนอกหนึ่งวัน ภายในพื้นที่สามวัน]
[ทิศทางคอร์สประกอบด้วย: เวทมนตร์ระดับต้น ยาวิเศษระดับต้น การเล่นแร่แปรธาตุระดับต้น เวทรักษาระดับต้น เวทมนตร์ดำระดับต้น ฯลฯ]
[ขอให้โฮสต์เรียนพื้นฐานให้เสร็จโดยเร็ว]
เฉินเหยาอ่านทีละคำอย่างละเอียด
จากนั้น เธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที
"หนึ่งเดือน?"
เจ้ากลมๆ พยักหน้า "ภายนอกหนึ่งเดือน ภายในพื้นที่สามเดือน"
เฉินเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ
สามเดือน
เธอมีเวลาเรียนสามเดือน
ไม่รู้ว่าเกมสยองขวัญจะจับฉลากเธอเมื่อไหร่ แต่อย่างน้อยก่อนหน้านั้น ในที่สุดเธอก็ได้เตรียมตัวในสิ่งที่มีประโยชน์จริงๆ สักที
ไม่ใช่การเดา
ไม่ใช่การพนัน
ไม่ใช่การอธิษฐานขอร้องให้เกมสยองขวัญไม่จับเธอเหมือนตอนอธิษฐานขอให้ครูไม่เรียกชื่อ
แต่เป็นการเรียนรู้
ฝึกฝน
ครอบครองพลัง
ดวงตาของเฉินเหยายิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ ทั้งร่างราวกับถูกจุดติดขึ้นมาในทันใด
เจ้ากลมๆ มองเธอ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าโฮสต์คนนี้ก็ไม่ได้ขี้ขลาดอย่างที่คิด
ถึงแม้การกราบหมาจะเกินไปหน่อยก็ตาม
แต่การกลัวตายไม่ใช่เรื่องน่าอาย
กลัวตายแต่ยังกล้าคว้าโอกาสปีนป่ายไปข้างหน้า ต่างหากที่เป็นสิ่งที่หายากที่สุด
เฉินเหยาเงยหน้า เสียงสั่นเล็กน้อย แต่มุ่งมั่นอย่างผิดปกติ
"ระบบ เปิดพื้นที่การเรียนรู้"
เจ้ากลมๆ บินวนรอบเธอหนึ่งรอบ
"แน่ใจนะ? พอเข้าไปในพื้นที่การเรียนรู้ การฝึกฝนสำหรับมือใหม่จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ระบบนี้จะจัดคอร์สที่เข้มข้นตามโมดูลแม่มด จะไม่ลดมาตรฐานลงเพียงเพราะโฮสต์ร้องไห้ ตะโกน ออดอ้อน หรือแกล้งตาย"
เฉินเหยาเงียบไปหนึ่งวินาที
"เป็นลมได้ไหม?"
"ไม่แนะนำ พอตื่นขึ้นมาจะต้องเรียนชดเชย"
"......"
ดีมาก
โหดร้ายมาก
เหมาะกับคนขี้ตายแบบเธอมาก
เฉินเหยาหลับตาลงครู่หนึ่ง พอเปิดตาอีกครั้ง ความลังเลสุดท้ายในดวงตาก็หายไปแล้ว
"เปิดได้เลย"
เธอกลัวผี กลัวตาย กลัวดันเจี้ยน กลัวตัวเองจะตายอย่างน่าเวทนาต่อหน้าคนทั้งห้องถ่ายทอดสด
แต่เธอกลัวมากกว่าว่าโอกาสมาถึงแล้ว แต่ตัวเองกลับไม่ได้คว้ามันไว้
ดวงตาของเจ้ากลมๆ โค้งเล็กน้อย เสียงใสกังวาน
"เปิดพื้นที่การเรียนรู้"
แสงสีขาวพุ่งขึ้นจากพื้นทันที ห่อหุ้มเฉินเหยาไว้ทั้งตัว
ห้อง โต๊ะเขียนหนังสือ สมุดบันทึก จุดสำคัญในการเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนที่ติดอยู่บนผนัง ล้วนค่อยๆ เลือนหายไปในแสง
เฉินเหยาได้ยินระบบประกาศข้างหู—
"ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่คอร์สแม่มดสำหรับมือใหม่"
"จากนี้ไป จงพยายามเพื่อเป็นแม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลเถอะ"
แสงสีขาวพุ่งขึ้นจากพื้นทันที ห่อหุ้มเฉินเหยาไว้ทั้งตัว จากนั้นก็หายไปพร้อมกับเงาของเธอจากห้องไป
เฉินเหยาคิดในใจเงียบๆ
เรื่องแม่มดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลอะไรนั่น ไม่ต้องรีบร้อน
เป้าหมายชีวิตของเธอตอนนี้ง่ายๆ มาก
พอเกมสยองขวัญจับฉลากเธอได้ในอนาคต เธอหวังว่าตัวเองจะกลับมามีชีวิตได้
ดีที่สุดคือ ทั้งตัวครบทุกส่วน
ถ้าเป็นไปได้ เผื่อมีแรง ก็อยากต่อยผีที่มาหลอกเธอสักทีสองที
เฉินเหยาที่จากไปไม่ได้สังเกตว่า บนโต๊ะเขียนหนังสือที่เงียบสงบ โทรศัพท์มือถือที่หน้าจอดับไปแล้ว เครื่องนั้น จู่ๆ ก็สว่างขึ้นมาอย่างน่าขนลุก
อินเทอร์เฟซถ่ายทอดสดสีเลือดของเกมสยองขวัญเด้งขึ้นมาเองโดยไม่สามารถควบคุมได้ มีตัวอักษรสีเลือดแสบตาปรากฏขึ้นหลายบรรทัด:
[นับถอยหลังการจับฉลากผู้เล่นรอบหน้า: 30 วัน]
[ข้อมูลผู้เล่นที่มีสิทธิ์ได้รับการอัปเดต]
[เป้าหมาย: เฉินเหยา น้ำหนักการจับฉลากพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว]
[ล็อกเป้าหมายแล้ว]