นางเอนกายบนบัลลังก์ นิ้วเรียวยาวสวยงามคางอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเบาราวกับพูดถึงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จนกว่าฉันจะออกจากที่นี่”
“ทุกสิ่งในโรงแรมแห่งนี้ ห้ามรบกวนฉัน”
“ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม”
หมอกดำด้านหลังนางค่อย ๆ ปั่นป่วน ดั่งทะเลกลางคืนที่ถูกกดลงต่ำ
“ฉันไม่สนใจว่าพวกแกมีภารกิจอะไร และไม่สนใจว่าโรงแรมนี้มีกฎอะไร”
“แต่”
เฉินเหยาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ห้ามรบกวนเวลากินข้าวของฉัน”
“และห้ามรบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน หากฝ่าฝืน...”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง
เหล่าผีในทางเดินแทบไม่กล้าหายใจ
แม้พวกมันจะไม่ต้องหายใจอยู่แล้วก็ตาม
นิ้วที่เฉินเหยาใช้คางขยับเบา ๆ
หมอกดำสายหนึ่งเลื้อยลงมาจากที่พักแขนของบัลลังก์ พันเข้ากับผีตัวหนึ่งที่ซ่อนอยู่ตรงมุมหนึ่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ผีตนนั้นราวกับเพิ่งนึกอะไรได้ ดวงตาเบิกกว้าง ดิ้นรนสุดชีวิต
แต่มันส่งเสียงไม่ได้
ได้แต่เบิกปากกว้างเงียบ ๆ มองดูหมอกดำค่อย ๆ ห่อหุ้มมันทีละน้อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา
หมอกดำสลายไป
ตรงนั้นว่างเปล่า
แม้แต่เศษเสื้อผ้าชิ้นเดียวก็ไม่เหลือ
เหล่าผีในทางเดินสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ใบหน้าของเจ้าของโรงแรมซีดเผือดสนิท
ใบหน้าที่เดิมดูเหมือนเปลือกไม้แห้ง ตอนนี้ดูยิ่งกว่าเศษกระดาษที่ถูกฝนแช่จนเละ
เฉินเหยามองพวกมันด้วยความพอใจ
“ฟังเข้าใจหรือยัง?”
เหล่าผีพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ครั้งนี้ผีทุกตัวระวังเรื่องจังหวะมาก
กลัวว่าพยักหน้าแรงเกินไป แล้วหัวหลุด แล้วโดนหมอกดำจัดการซะก่อน