การใช้ธาตุมืดติดต่อกันหลายครั้งทำให้พลังของเธอลดลงไม่น้อย
ถึงแม้การกลืนกินปีศาจจะให้พลังงานกลับมาบ้าง แต่ก็ไม่คุ้มกับที่เสียไป เหลือพลังเวทน้อยลงกว่าเดิม
ที่สำคัญกว่านั้น ความเย็นที่หลงเหลือจากธาตุมืดยังคงเกาะอยู่ที่ปลายนิ้วของเธอ
เฉินเหยาก้มลงมองมือของตัวเอง
เส้นหมอกดำจาง ๆ พันรอบปลายนิ้วหนึ่งรอบแล้วค่อย ๆ สลายไป
เธอร่ายคาสงบจิตให้ตัวเอง
แสงสีฟ้าอ่อนนุ่มตกลงบนกลางหน้าผาก ความหงุดหงิดและความเย็นชาที่เกิดจากธาตุมืดเมื่อครู่ถูกกลบเกลื่อนลงทีละน้อย
เธอถอนหายใจ
ยังต้องระวังให้มากขึ้น
สวยก็สวย
สนุกก็สนุกจริง
แต่ธาตุมืดไม่ควรใช้ในวงกว้างแบบนี้บ่อย ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์แม่มดในครั้งนี้ และปีศาจในโรงแรมส่งเสียงดังจนปวดหัวจริง ๆ เธอคงไม่กวาดล้างทั้งโรงแรม
เฉินเหยาหยิบไก่ทอดมากินต่อไป
ด้านนอกประตูไม่มีเสียงอะไรอีกเลย
ครั้งนี้ ทั้งโรงแรมห่านหัวขาดเงียบสงัดราวกับถูกอาคมปิดปาก
ไม่ต้องพูดถึงการชนประตู
แม้แต่หนูก็ไม่กล้าวิ่งผ่านมุมกำแพง
เฉินเหยากินไก่ทอดหมด แล้วดื่มโคล่าอึกสุดท้าย หรี่ตาอย่างพึงพอใจ
เธอกำจัดขยะด้วยคาถาทำความสะอาด ตรวจดูว่าคาถากันภัยรอบห้องยังทำงานอยู่ จากนั้นจึงนั่งลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน
...
หลังจากเฉินเหยาหลับไป โรงแรมห่านหัวขาดก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
ในห้องที่สี่ชั้นสี่ คาถากันภัยติดอยู่ที่ขอบประตู ส่องแสงสีเงินจาง ๆ
ผีเสื้อไฟหุบปีก เกาะอยู่ที่หัวเตียงและขอบหน้าต่าง ราวกับเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ไม่ดับ