ห้องถ่ายทอดสดที่ปกติเต็มไปด้วยผู้ชมปากจัด เงียบงันอย่างน่าขนลุกอยู่สองสามวินาที
จากนั้น ข้อความในช่องแชทก็พุ่งทะลักออกมาราวกับถูกกดสวิตช์
[โว้...โว้ย?]
[เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ไอ้ตัวนอกประตูนั่นไปไหน?]
[หายไปแล้ว หายจริงๆ ผมเปิดย้อนดู มันถูกหมอกดำกลืนไป]
[หมอกดำนี่คืออะไร? รู้สึกน่ากลัวมาก เหมือนจะกลืนกินทุกอย่าง ฉันมองผ่านจอยังรู้สึกหนาวๆ]
[ขนลุกไปหมดเลย ของแบบนี้มันน่ากลัวกว่าโรงแรมซะอีก]
[พลังทำลายไม่แพ้ไอเทมโจมตีระดับเอสินะ?]
[ระดับเอ? พูดให้กล้าๆ หน่อย ฉันว่าของแบบนี้มันมั่วซั่วกว่าไอเทมระดับเอบางอันที่เคยเห็น]
[คนที่บอกว่าเจ้าแม่หลุดโลกไปแล้วเมื่อกี้? ออกมา! พูดสิ!]
[พวกเราไม่หลุดโลกแล้วหรือ? ไม่สิ เธอมันน่ากลัวเกินมนุษย์ปุถุชนน่ะสิ แม้แต่ผีก็ยังกลัว!]
[เฮ้ย งานนี้ใครจะแยกออกว่านางเอกกับบอสในดันเจี้ยนใครเป็นใคร?]
[ผู้เล่นหน้าใหม่คนอื่น: ขอผีอย่าฆ่าหนูเถอะ ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้: ใครอนุญาตให้พวกแกมาวุ่นวายตอนข้ากินข้าว?]
[ฉันยอมแพ้จริงๆ ทุกครั้งที่คิดว่าเธอจะเกินมนุษย์ไปแล้ว เธอกลับทำได้เกินกว่านั้นอีก]
[ฉันก็ว่า แล้วนางเอกนี่ยังเป็นคนอยู่มั้ย? คนมันจะแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?]
[มีพลังขนาดนี้ยังจะมาเป็นหน้าใหม่อีกเหรอ? สู้กับ 100 อันดับแรกของพีคพีคได้เลยนะ]
[ฮ่าๆ ขอเล่าเรื่องตลกเย็นๆ หนึ่งเรื่อง: ตกใจ! ระหว่างศีลธรรมเสื่อมถอยกับจิตใจมนุษย์ที่บิดเบี้ยว อะไรทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่หญิงคนเดียวถล่มผีทั้งโรงแรมได้!]