เฉินเหยามองดูหมอกควันรอบๆ ตัวมัน
ครั้งนี้มันไม่ขยับ
เป็นความจริง
นางถามต่อ: “ตอนนี้พระราชากำลังทำอะไรอยู่?”
ดวงตาของอีกาเริ่มกลอกไปมาอีกครั้ง
“กา กษัตริย์ตายแล้ว! ตอนนี้ในวังมีแต่คนตาย ต่อให้เจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์!”
หมอกสีเทาดำกระตุกอีกครั้ง
เฉินเหยายกมือขึ้น
อีกากร้องลั่น: “อย่าๆๆ! ข้าบอก! ข้าบอกความจริง!”
ใบมีดลมของเฉินเหยายังคงร่วงลงมา
ครั้งนี้มันเฉือนขนปีกซ้ายของอีกาออกไปหนึ่งแถว
อีกามองปีกที่ขาดรุ่งริ่งของตัวเอง สายตาเริ่มว่างเปล่า
“ข้าก็จะบอกอยู่แล้ว!”
เฉินเหยาพูดอย่างจริงจัง: “นี่คือบทลงโทษที่โกหกเมื่อครู่ ไม่ขัดกัน”
อีกา: “...”
แม่มดคนนี้ทำไมไม่มีเหตุผลยิ่งกว่าคนในหอคอยสูงนั่นอีก!
เฉินเหยาแกว่งไม้กายสิทธิ์: “พูดต่อ”
อีกาไม่กล้าเล่นเล่ห์เหลี่ยมอีกต่อไป พูดอย่างซื่อสัตย์: “พระราชากำลังเตรียมงานเลี้ยงฉลองเดือนแรกให้ธิดาที่เพิ่งเกิด”
เฉินเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง
“ธิดา?”
“ใช่ เจ้าหญิง” อีกาหดคอ “เดิมทีพระราชินีป่วยใกล้ตาย พระราชาไม่รู้ไปหาดอกไม้สีรุ้งมาจากไหน เอามาต้มน้ำให้พระราชินีดื่ม พระราชินีดื่มแล้วก็หายดี แล้วยังให้กำเนิดเจ้าหญิงน้อยที่มีผมสีทองเหมือนทองคำ”
“งานเลี้ยงฉลองเดือนแรกเมื่อไหร่?”
“อีกหกวัน”
“แน่ใจ?”
อีกาชูปีกข้างหนึ่งทันที: “แน่ใจ! ครั้งนี้จริงแน่นอน! ข้าสาบานด้วยขนบนหัว!”