ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือดันเจี้ยนสยองขวัญ
ระหว่างทางไม่มีทางสงบสุขได้แน่นอน
เฉินเหยาก้มมองไม้กายสิทธิ์ในมือ แล้วมองไปที่ตำแหน่งที่ปีกเพิ่งหายไป
คิดอยู่สองวินาที ก็ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น วาดวงอัญเชิญสีเงินขาวตรงหน้า
ลวดลายวงเวทขยายเป็นวงๆ ธาตุแสงเหมือนฝุ่นดาวที่ถูกลมพัด รวมตัวกันที่กลางวงเวท
ไม่นานนัก เสียงฟ้าร้องอันแจ่มใสก็ก้องไปทั่วป่า
นกฟีนิกซ์สีขาวสยายปีกออกมาจากวงเวท
มันจับต้องได้จริงกว่าตอนที่ปรากฏตัวในห้องหอคอยสูง ร่างกายเปล่งประกายแสงขาวนวล ขอบปีกลุกเป็นไฟสีทองสว่าง
ทันทีที่มันปรากฏตัว เงามืดในป่าดำโดยรอบก็เหมือนถูกไฟลวก หดถอยไปอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าบนลำต้นไม้เหล่านั้นหลับตาลง
ดอกไม้กินคนใต้ดินที่ขยับเขยื้อนก็แกล้งตายเงียบๆ
ฟีนิกซ์ก้มลง ดวงตาสีทองมองเฉินเหยาอย่างสงบ
เฉินเหยายื่นมือลูบขนของมัน
อุ่น นุ่ม และยังมีกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวของธาตุแสง
เธอเหยียบปีกที่ห้อยลงของฟีนิกซ์ แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนหลังมันอย่างคล่องแคล่ว
ชุดแม่มดพลิ้วตามลม ฮู้ดบังหน้าเธอครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย
"ไปเถอะ"
"ไปทางตะวันออก"
ฟีนิกซ์กระพือปีก
ปีกแสงขนาดใหญ่พัดคลื่นลม เปลวไฟสีทองขาวแผ่กว้างจากกลางป่า ฉีกเส้นทางสว่างไสวเหนือป่าดำ
ผู้ชมห้องถ่ายทอดสดได้แต่มองเฉินเหยาขี่ฟีนิกซ์บินขึ้นฟ้า พุ่งไปทางอาณาจักรตะวันออก
ข้อความในช่องแชทคลั่งไคล้อีกครั้ง