เฉินเหยาลุกจากเตียง สวมชุดแม่มด แล้วค่อยๆ เดินไปที่ประตู
วินาทีที่ประตูเปิดออก หญิงชราที่ยืนอยู่ด้านนอกแทบจะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
นางถือถาดด้วยสองมือ นิ้วที่แห้งกร้านกำขอบถาดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
บนถาดมีอาหารเช้าจัดวางอยู่
นมอุ่นหนึ่งแก้ว ขนมปังดำชิ้นเล็กๆ ไข่ดาวหนึ่งจาน และผลไม้สีแดงเล็กๆ หลายลูกที่ดูไม่ออกว่าเป็นพันธุ์อะไร
จากการจัดวาง นี่ถือเป็นเกียรติสูงสุดที่โรงแรมแห่งนี้จะมอบให้ได้แล้ว
แต่สีหน้าของเฉินเหยาไม่สู้ดีนัก
ดวงตาภายใต้ฮู้ดของนางปรือลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากสีจาง รอบตัวเต็มไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดของคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตาแต่ต้องมาถูกปลุก
ความหงุดหงิดนั้นไม่ใช่แค่อารมณ์เสียตอนตื่นนอนของคนธรรมดา
แต่เป็นความเย็นชาที่ผสมกับกลิ่นอายธาตุมืดที่หลงเหลืออยู่
เหมือนชั้นน้ำแข็งสีดำบางๆ ที่มองไม่เห็น กดทับจนหายใจไม่ทั่วท้อง
หญิงชราคู่นั้นแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อคืนนางได้ลิ้มรสความรู้สึกที่วิญญาณถูกหมอกดำกัดกินจนสลายไปแล้ว
ความรู้สึกที่วิญญาณค่อยๆ จางหาย แต่สติยังรับรู้ได้ชัดเจนว่าตัวเองกำลังถูกกินเข้าไปทีละน้อย นางไม่อยากประสบมันเป็นครั้งที่สองในชาตินี้
ถ้าผีมีชาติหน้าก็ตามเถอะ
ตอนนี้สิ่งที่นางอยากทำคือวางถาดลง แล้วรีบออกจากชั้นสี่ให้เร็วที่สุด
ไม่ใช่สิ
ดีที่สุดคือให้จอมปีศาจนางนี้รีบออกจากโรงแรมไปเลย
นางยอมคุกเข่าส่งที่หน้าประตูเอง
เฉินเหยามองนางแล้วนิ่งเงียบ
หญิงชรารีบยื่นถาดให้ต่ำลงไปอีก เสียงสั่นราวกับจะขาด
"โ...ทั้งหมดนี้สะอาด"
"ไม่ได้ใส่ของแปลกๆ ลงไป"
"และไม่ได้ใช้เนื้อจากโรงแรม"
เฉินเหยา: "..."
ตอนแรกนางไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น