หรงจือจือจะรู้ได้อย่างไรว่าแม่นมหยางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
นางจึงเพียงมองนางเซี่ยด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อฮูหยินซื่อจื่อกล่าวแล้วว่าติดค้างน้ำใจข้าอยู่หนึ่งเรื่อง เช่นนั้นข้าก็ขอหน้าด้านทวงเสียเลย”
แม่นมหยางฟังแล้วก็ยิ่งอึดอัดใจ หากหรงซื่อทวงน้ำใจข้อนี้ไปจริง ๆ ต่อให้นางอยากเปลี่ยนใจแต่งกับท่านชายใหญ่ในภายหน้า ก็คงไม่ได้แล้ว
แต่นางเซี่ยกลับพอใจในความรู้กาลเทศะของหรงจือจือเป็นอย่างยิ่ง “เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามา อยากให้ฮูหยินซื่อจื่อผู้นี้ช่วยเจ้าทำสิ่งใด?”
หรงจือจือกล่าวว่า “เรื่องที่ให้ฉีอวี่เยียนเป็นอนุภรรยา ขอฮูหยินซื่อจื่อช่วยหาทางโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้มารดาสามีของข้าด้วยเถิด”
แววตาที่นางเซี่ยมองหรงจือจือพลันลึกล้ำขึ้น “จือจือกลัวว่าสกุลฉีจะนึกถึงเจ้า แล้วกล่าวโทษเจ้าหรือ?”
หรงจือจือยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อวันนี้ฮูหยินซื่อจื่อเปิดอกพูดคุยกับข้า เช่นนั้นข้าก็ขอพูดตามตรง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉินซื่ออยากเรียกร้องสิ่งใดที่เกินควรให้ฉีอวี่เยียน ก็มักให้ข้าเป็นคนวิ่งเต้นจัดการ ข้าทั้งเหนื่อยกายเหนื่อยใจ เสียทั้งเงินทองและแรงคิด สุดท้ายกลับแลกมาเพียงภาพแม่ลูกสกุลนั้นรักใคร่กลมเกลียว”
“ถึงสกุลฉีจะไม่เคยสำนึกบุญคุณ แต่หากข้ายังรักษาตำแหน่งแม่เรือนไว้ได้ ข้าก็ไม่คิดถือสาพวกเขามากมายถึงเพียงนั้น ทว่าบัดนี้...เมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว ความสงบสุขในเรือนที่พวกเขาเหยียบย่ำข้าแลกมาก็ควรคืนให้ข้าเสียที”
หากฉีอวี่เยียนรู้ว่าตนต้องเป็นอนุภรรยาเพราะฉินซื่อ ทั้งยังกำลังอาละวาดเรื่องสินเดิมอยู่ก่อนแล้ว นางย่อมต้องแตกหักกับฉินซื่อเป็นแน่
เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ แววตานางเซี่ยก็ฉายประกายชื่นชม หากหรงจือจือเป็นเพียงนุ่นขี้รียาที่ใครจะรังแกก็ได้ นางเซี่ยกลับจะดูแคลนเสียมากกว่า