หรงจือจือยิ้มออกมา รู้สึกว่าจาวซีน่ารักเหลือเกิน ไม่ว่าคนภายนอกจะดูแคลนนางเพียงใด ในสายตาของจาวซี นางก็เป็นคนดีที่สุดเสมอ ผู้ใดพลาดนางไป วันหน้าย่อมต้องเสียใจ
หรงจือจือยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง “พอแล้ว รีบเช็ดน้ำตาเสีย ประเดี๋ยวมีคนเห็นเข้า จะกลายเป็นเรื่องให้เขาเอาไปพูดกันเปล่า ๆ”
จาวซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วรับผ้าเช็ดหน้าไป
ปลอบจาวซีเสร็จ หรงจือจือก็รวบรวมสติ ย้อนนึกถึงคำพูดของนางเซี่ย รู้สึกเพียงไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมา คำหยาบช้าทำร้ายคนได้ แม้เดือนหกยังหนาวเหน็บ ฤดูหนาวปีนี้ช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน
แต่ไม่มีทางที่นางจะถูกโค่นล้มได้ นางจะยอมให้ตนเองถูกโค่นล้มไม่ได้เด็ดขาด คุณยายสอนให้นางเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ นางจะทำให้คุณยายผิดหวังได้อย่างไร
กลับมาถึงจวนโหวแล้ว
หรงจือจือสั่งให้คนจุดเตาถ่าน รอจนร่างกายอุ่นขึ้นบ้างแล้วจึงเอ่ยอย่างอ่อนโยนให้จาวซีหยิบกระดาษกับพู่กันมา ก่อนจะลงมือเขียนหนังสือหย่าอย่างตั้งใจ
เขียนไว้สองฉบับด้วยลายมือชัดเจน พอเขียนเสร็จก็ส่งให้จาวซี “เจ้าเก็บไว้ให้ดี วันที่ท่านพ่อมารับข้า ก็ให้ฉีจื่อฟู่ลงนามเสีย”
หรงจือจือคร้านจะทะเลาะกับคนสกุลฉีทุกวันก่อนจากไปให้เปลืองแรงใจ อีกทั้งยังต้องอาศัยอยู่ที่นี่อีกหลายวัน รอให้ท่านพ่อมารับนางอย่างสง่าผ่าเผย แล้วจึงจากไปอย่างเปิดเผย
เพราะฉะนั้นนับแต่คืนงานเลี้ยงในวัง นางก็ไม่ได้พูดเรื่องหย่าขาดกับฉีจื่อฟู่อีก แต่สิ่งที่ควรเตรียมก็ยังต้องเตรียมไว้ให้พร้อม
จาวซีกลับรู้สึกไม่สบายใจ “คุณหนู ดูจากท่าทีของซื่อจื่อแล้ว เกรงว่าเขาคงไม่ยอมหย่าขาดกับท่าน หากถึงตอนนั้นเขาไม่ยอมลงนามจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”