นี่คือลูกของนางแท้ ๆ แต่กลับไม่เคยได้ดื่มน้ำนมจากอกนางแม้สักหยด สิ่งที่ได้รับมีเพียงความเย็นชาและการทุบตีทารุณนับครั้งไม่ถ้วน
บางทีคนเราใกล้ตายแล้ว จึงจะตระหนักได้ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา ตนทำสิ่งใดผิดพลาดไปบ้าง
นางน้ำตานองหน้า ร่ำไห้กล่าวว่า “เป็นความผิดของมารดา เป็นความผิดของมารดา…ที่แยกไข่มุกกับไข่ปลามิออก จุดจบในวันนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่มารดาสมควรได้รับ”
“จือจือ ขอโทษ…ขอโทษ…”
หรงจือจือฟังถ้อยคำเหล่านั้นจนสายตาพร่ามัว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว ราวกับก้อนหินที่ทับถมอยู่ในใจมานานหลายปี ในที่สุดก็มีคนช่วยยกออกไปเสียที
ที่แท้ นางต้องการคำขอโทษนี้มากถึงเพียงนี้
ที่แท้ความคับแค้นใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางเฝ้ารอให้ใครสักคนมาชี้แจงให้กระจ่าง
เฝ้ารอให้ใครสักคนกล่าวคำขอโทษต่อนาง
ที่แท้ในใจที่นางคิดว่าสงบนิ่งไร้คลื่นลมมานาน กลับซ่อนความเคียดแค้นไว้มากมายเนิ่นนานถึงเพียงนี้…
ท่านราชครูหรงมองหรงจือจือ พลางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “จือจือ เจ้ายืนนิ่งทำอะไรอยู่ รีบช่วยแม่เจ้าเร็วเข้า!”
หรงจือจือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนนั่งยองลงตรงหน้าหวังซื่อ นางหยิบยาต่อชีวิตและยาห้ามเลือดที่พกติดตัวออกมาใช้กับหวังซื่อ แล้วช่วยทำแผลให้นางอย่างง่าย ๆ
ท้ายที่สุด ภายใต้สายตาเปี่ยมความหวังของหวังซื่อ
นางกล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าต้องการคำขอโทษนี้มาก เพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ แต่ฮูหยินหรง ข้าจะไม่ให้อภัยท่านอีกแล้ว”
“ครั้งก่อนที่ข้าวางแผนให้หรงเจียวเจียวตกหลุมพราง แล้วมอบยาถอนพิษให้ท่าน นั่นเป็นข้อตกลงระหว่างข้ากับท่านพ่อ”
“ครั้งนี้ข้าจะช่วยชีวิตท่านไว้ เพราะชีวิตนี้เป็นท่านที่มอบให้แก่ข้า ฮูหยิน นับจากนี้บุญคุณที่ท่านให้กำเนิดข้า ข้าชดใช้คืนจนหมดสิ้นแล้ว!”