หรงจือจือถามว่า “น้องสี่...เป็นเจ้าฆ่าหรือ?”
เมื่อถามเช่นนี้ ท่านราชครูหรงก็มองมาด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ ส่วนหวังซื่อก็ตกใจจนหยุดร้องไห้ ดวงตาแดงก่ำจ้องมาทางนี้
“น้องสี่จมน้ำตาย แต่ตั้งแต่เล็กเขากลัวน้ำยิ่งนัก แค่อาบน้ำก็ร้องไห้แล้ว ตอนอายุหนึ่งขวบเขาถึงหัดเดิน ตามเหตุผลแล้ว เด็กที่อายุยังไม่ถึงสองขวบไม่น่าจะวิ่งไปถึงริมน้ำเองได้”
“ตอนน้องสี่ตาย เจ้ากำลังเล่นกับเขาอยู่”
“แต่ตอนเจ้าเรียกคนมา พวกเขาช่วยน้องสี่ขึ้นมา เขาก็สิ้นใจแล้ว หากเจ้าเรียกคนได้ทันเวลา ตามเหตุผลแล้วน้องสี่ก็ไม่น่าจะจมน้ำตาย”
“บ่าวสาวกับบ่าวหญิงที่คอยดูแลน้องสี่ในวันนั้นต่างก็บอกว่า ว่าวของเจ้าปลิวหายไป เจ้าจึงให้พวกนางไปช่วยตามหา ส่วนเจ้าคอยดูน้องชาย”
“บ่าวสาวกับบ่าวหญิงเหล่านั้นฝากเด็กไว้ให้เจ้าดูแล จนทำให้น้องสี่เกิดเรื่อง ล้วนถูกประหารด้วยการโบยจนตายทั้งหมด”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหวังซื่อก็ซีดเผือด
ตอนนั้นบุตรสาวคนที่สามบอกนางว่าน้องชายตกน้ำ นางพยายามช่วยแล้วแต่ช่วยไม่ขึ้น หวังซื่อจะไปกล่าวโทษเด็กที่เพิ่งอายุสี่ห้าขวบได้อย่างไร?