แม้จะสงสัย หรงจือจือก็ยังออกไปรับ
หวังซื่อก้าวเข้ามาอย่างฉับไว ครั้นได้กลิ่นหอมของสมุนไพรยาในลาน ก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ก่อนเดินตรงไปหยุดตรงหน้าหรงจือจือ
ยังไม่ทันที่นางจะคำนับ หวังซื่อก็เอ่ยตำหนิอย่างไม่ไว้หน้า “ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรยา เจ้ายังมีท่าทีของฮูหยินซื่อจื่อเหลืออยู่บ้างหรือไม่!”
“หญิงแพ้มีชาติกำเนิดต่ำต้อย เจ้ามัวแต่ดูแลข้าวของพวกนี้อยู่ที่นี่ ใครจะนับถือเจ้า? มิน่าเล่าแม่สามีถึงไม่อยากให้เจ้าเป็นแม่เรือน คนเราต้องดูแคลนตัวเองก่อน ผู้อื่นจึงจะดูแคลนเจ้า เจ้าเองยังวางตัวไม่สมฐานะ แล้วใครจะนับถือเจ้า?”
หรงจือจือรู้ดีอยู่แก่ใจว่า มารดาเพียงไม่ชอบหน้านาง ดังนั้นไม่ว่านางทำสิ่งใด มารดาก็เห็นว่าไม่เข้าตาไปเสียหมด
มิฉะนั้น ครั้งก่อนน้องสาวอยากเรียนวิชาแพทย์บ้าง ถึงกับตากสมุนไพรยาไว้เต็มลาน เหตุใดมารดาจึงไม่ดุนาง กลับเอ่ยชมว่า ‘ลูกสาวข้าช่างขยันใฝ่ก้าวหน้าเสียจริง’?
เพียงแต่น้องสาวสนใจอยู่ได้ไม่กี่วัน จึงไม่ได้เรียนต่อเท่านั้น
หรงจือจือคร้านจะโต้เถียงกับหวังซื่อ จึงเอ่ยเพียงว่า “เชิญมารดานั่งเถิด ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านมามีเรื่องใดจะชี้แนะหรือ?”
เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มา สีหน้าของหวังซื่อก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางเหลือบมองจาวซี “ปิดประตู!”
จาวซีรับคำ “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อประตูปิดสนิทแล้ว หวังซื่อจึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “จือจือ ก่อนหน้านี้แม้มารดาจะเข้มงวดกับเจ้าสักหน่อย แต่พูดไปพูดมา ก็เพียงหวังให้เจ้าคอยขัดเกลาตนเอง ให้ดียิ่งขึ้นและขยันหมั่นเพียรมากขึ้นเท่านั้น หาใช่เพราะไม่ชอบเจ้าอย่างแท้จริงไม่”