จาวซีโกรธจนหน้าเขียวอีกครั้ง นางรู้สึกว่าที่แม่นมอวี้พูดนั้นไม่ถูกต้อง บางครั้งหาใช่เพราะคุณหนูใจร้อนและชอบโมโหไม่ จนต้องให้นางคอยปลอบใจยามอารมณ์ไม่ดี หากแต่คนสกุลฉีน่ารังเกียจจริง ๆ
อ่านหนังสือมาจึงไม่เหมือนคนทั่วไปจริง ๆ ฉีจื่อเสียนยังกล้าเอ่ยวาจาอย่างมีเหตุผล อ้างคัมภีร์ปราชญ์มาพูดจาไร้ยางอายได้อีก
หรงจือจือยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อน้องชายสามีอยากถกเถียง ข้าก็จะถกเถียงกับเจ้า”
ฉีจื่อเสียนชะงักไป เขาพูดว่ามาเพื่อถกเหตุผลก็จริง แต่ในใจกลับคิดว่า หรงจือจือเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง จะเข้าใจเหตุผลอะไรได้?
ขอเพียงตนชี้แนะสักเล็กน้อย นางย่อมรู้สึกราวกับได้ฟังคำชี้แนะอันล้ำค่า จะสำนึกผิดและแก้ไขตนเสียใหม่ ทำตามที่เขาพูดทุกประการ แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้กลับ...
หรงจือจือกล่าวว่า “น้องชายสามีบอกว่าบุรุษควรปกป้องครอบครัวอย่างสุดกำลัง แล้วพี่ชายของเจ้าปกป้องข้าสักนิดหรือไม่ เขาไร้รักไร้คุณธรรม แต่เจ้ากลับให้ข้าเสียสละเพื่อคนเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่มันเหตุผลอันใด?”
“ตำราปราชญ์สอนเจ้าว่าสตรีควรทำสิ่งใด แล้วไม่ได้สอนหรือว่า คนใจหมาป่าปากสุนัขหาใช่สิ่งที่บุรุษผู้ประเสริฐพึงกระทำไม่?”
“หากไม่ใช่เพราะข้า เจ้าจะได้กราบท่านอาจารย์เจียงเป็นอาจารย์หรือ เจ้าไม่คิดหาทางตอบแทนข้า กลับมาพูดจาไร้สาระต่อหน้าข้า ทั้งยังบีบบังคับให้ผู้อื่นทำตาม นี่หรือคือสิ่งที่สุภาพชนพึงกระทำ?”
ใบหน้าฉีจื่อเสียนกระตุก รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง “นี่...เจ้าเป็นพี่สะใภ้ของข้า การช่วยหาครูผู้มีชื่อเสียงให้ข้า ก็เป็นสิ่งที่เจ้าควรทำอยู่แล้ว”
หรงจือจือกล่าวว่า “เช่นนั้นในฐานะน้องชายสามี เจ้าไม่ควรเคารพพี่สะใภ้หรือ? ยามพี่ชายของเจ้ากล่าววาจาเรื่องยึดฮูหยินลดบรรดาศักดิ์เป็นอนุภรรยา อันเป็นถ้อยคำที่ละเมิดสามหลักห้าคุณธรรม เจ้ามีหน้าที่เตือนเขาหรือไม่ว่าเขาทำผิด และคอยทัดทานให้เขาแก้ไข?”