หรงจือจือเอ่ยเสียงเนิบนาบว่า "ที่ท่านแม่ว่าให้ตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกนั้น หมายถึงสิ่งใด หมายถึงนับแต่นี้ต่อไป ท่านกับข้าจะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กันอีก ท่านจะไม่ยุ่งกับข้า จะไม่ก้าวก่ายเรื่องใด ๆ ของข้าอีก"
"ท่านจะไม่สั่งสอนข้าอีก ยิ่งไปกว่านั้นจะไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้นำขวดเข้ามาเพื่อให้ข้ากินเข้าไปแล้วไร้ความเจ็บปวดใด ๆ เลย แม้กระทั่งภายภาคหน้าเมื่อพบเห็นข้า ท่านแม่จะทำเหมือนไม่รู้จักกันเลยหรือไม่"
หวังซื่อเลิกคิ้ว "ถูกต้อง! ก็เป็นเช่นนี้! เจ้าเองก็คงไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นหรอกว่า นับแต่นี้ไป เจ้าก็จะไร้แม่แล้ว"
หรงจือจือฟังมาถึงตรงนี้
ลุกขึ้นเดินไปเบื้องหน้าหวังซื่อ คุกเข่าลงคำนับหวังซื่อสามครั้ง
หวังซื่อตะลึง รีบลุกขึ้นกล่าวว่า "หรงจือจือ เจ้าทำอะไร"
หรงจือจือ "คารวะขอบคุณพระคุณการให้กำเนิดของท่านแม่"
หวังซื่อก็โล่งใจขึ้นทันที ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า "เจ้ายังกตัญญูก็ดีแล้ว ยังรู้ว่าก่อนกินยาพิษให้ขบศีรษะข้าเพื่อแสดงความกตัญญูเสียก่อน"
"เจียงซื่อนางแพศยานั่นไม่ว่าคิดบังอาจแค่ไหน อยากชักนำบุตรสาวข้าไปใช้เพื่อนาง ก็เป็นไปไม่ได้! ในใจบุตรสาวข้าตลอดกาลมีเพียงข้าผู้เดียว!"
หรงจือจือมิได้ใส่ใจสิ่งที่นางกล่าว
หลังโขกศีรษะสามครั้ง นางก็ลุกขึ้นอย่างเฉยเมย แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นจ้องมองหวังซื่อ "คุณนายหรง เชิญกลับเถอะ! ภายหน้าไร้ธุระ คุณนายก็ทำเหมือนไม่รู้จักข้าเสียเถิด"
"นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หรงจือจือไม่ว่าจะทำสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ล้วนไม่มีความเกี่ยวข้องแม้แต่น้อยกับคุณนาย คุณนายดูแลบุตรสาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่คือหรงเจียวเจียวก็พอแล้ว"
หวังซื่อตะลึง ฟังเข้าใจความหมายของหรงจือจืออย่างยากเย็น "เจ้า... เจ้าหมายความว่าเช่นไร เจ้ายังจะไม่ต้องการแม่คนนี้จริง ๆ หรือ"