ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เมื่อหวังซื่อเผชิญกับจิตสังหารของหรงเจียวเจียวแล้ว ยังจะเป็นมารดาผู้เปี่ยมเมตตาได้อีกหรือไม่ หรงจือจือเฝ้ารอเรื่องนี้ยิ่งนัก
จาวซีกลับไม่เข้าใจ “คุณหนู คุณหนูสามอยู่ดี ๆ จะวางยาพิษฮูหยินไปเพื่ออะไร? ต่อให้ฮูหยินไม่ยอมรับผิดแทนนาง ก็คงไม่ถึงกับขายนางหรอกเจ้าค่ะ!”
หรงจือจือไม่อธิบาย เพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้เอง”
ยามนี้นางเพียงรู้สึกโชคดีที่คนสำคัญที่สุดในใจของหวังซื่อยังคงเป็นบิดาเสมอ ดังนั้นแม้บิดาจะกล่าวว่าจะรับอนุภรรยา หวังซื่อก็ไม่คิดจะฉีกหน้ากับบิดาเพื่อรับผิดแทนเรื่องนี้
เพราะหวังซื่อเข้าใจดีว่า หากนางบอกว่าตนเป็นผู้วางแผนปองร้ายคุณยาย นางกับบิดาก็จะกลายเป็นศัตรูกัน
……
เดิมทีนางกำลังรอให้หรงเจียวเจียวเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ไม่คิดว่าฉากนั้นยังมาไม่ถึง คนจากคุกในกลับมาถึงหน้าประตูก่อน
ผู้ที่มาคืออวี้เหวินจ้าน เขามาเองก็ว่าแล้ว ยังนำทหารมาด้วยไม่น้อย
ถึงขั้นล้อมจวนหรงเอาไว้
คราวนี้ไม่เพียงท่านราชครูหรงที่ตกใจ แม้แต่หรงจือจือก็ได้ยินข่าวเช่นกัน
จาวซีถึงกับงุนงง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? หรือท่านประมุขถูกคนใส่ร้าย?”
ตามปกติ หากถึงขั้นระดมกำลังมากมายเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นความผิดฐานทรยศต่อแคว้น ครั้งล่าสุดที่คนจากคุกในออกมามากมายเช่นนี้ ก็คือตอนริบบ้านริบทรัพย์สกุลฉี
หรงจือจือขมวดคิ้ว นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น?
หากถูกใส่ร้ายจริง เมื่อรังพัง ไข่จะเหลืออยู่ได้อย่างไร? ทุกคนในสกุลหรงย่อมพลอยเดือดร้อนไปด้วย นางจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที
เมื่อมาถึงลานเรือน นางก็พบกับท่านราชครูหรงที่สีหน้าเคร่งขรึม
หรงจือจือถามว่า “ท่านพ่อทราบหรือไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น?”