หรงอี้ร้องไห้พลางกล่าวว่า “ไม่ ข้าไม่ไป! ข้าถูกใส่ร้าย ข้าถูกใส่ร้ายจริง ๆ ท่านอา โปรดช่วยข้าด้วย...”
ท่านราชครูหรงขมวดคิ้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ยอมบอกว่าเหตุใดจึงทำเช่นนี้ แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร”
แท้จริงแล้วเขาย่อมไม่อยากให้หลานสาวถูกคุกในจับตัวไป เรื่องนี้ย่อมส่งผลกระทบถึงตัวเขาไม่มากก็น้อย
หรงอี้กล่าวว่า “ข้าเป็นเช่นนี้เพราะ...เพราะว่า...”
นางลนลานจนเสียขวัญ กลับชี้ไปที่หลินหลางแล้วกล่าวว่า “เป็นสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้ทำไปเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับข้าแม้แต่น้อย!”
หลินหลางเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณหนู?”
หรงอี้หันไปกล่าวกับอวี้เหวินจ้านว่า “ใต้เท้าท่านนี้ เป็นนาง! หากจะจับก็จับนางไปเถิด ท่านก็พูดแล้วมิใช่หรือว่า คนที่ติดตามสมุหใหญ่ให้การว่านางเป็นผู้สั่ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะเกี่ยวข้องอะไรกับข้า?”
อวี้เหวินจ้านกล่าวว่า “หรงอี้ เจ้าคิดว่าผู้บัญชาการอย่างข้าเป็นคนโง่หรือ? นางเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง จะมีเงินมากมายที่ไหนไปติดสินบนคนให้ติดตามสมุหใหญ่?”
“บางทีนางอาจเก็บสะสมไว้ก็ได้” หรงอี้กล่าวแล้วพูดต่อว่า “ถ้าไม่เช่นนั้น ก็ต้องเป็นเพราะนางขโมยเงินของข้า ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนี้แน่!”
กล่าวจบ นางยังหันไปต่อว่าหลินหลางว่า “เจ้าทาสทรยศนาย! ไม่เพียงติดตามสมุหใหญ่ ยังกล้าขโมยเงินของข้าอีก!”
“ใต้เท้าท่านนี้ ข้าว่าไม่ต้องสอบสวนแล้ว ฆ่านางทิ้งไปเลยเถิด!”
หลานสาวถูกจับตัวไป ต่อให้หรงเจาเป็นคนใจกว้างเพียงใด ยามนี้ก็ย่อมได้ยินข่าวจนออกมาดู
เมื่อได้ยินหรงอี้พูดเช่นนั้น เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปเตะหลินหลางอย่างแรง “เจ้าคนสารเลว! กล้าทำร้ายคุณหนูของเจ้าเช่นนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?”