ฉีจื่อฟู่: “......”
เขาไม่พอใจ ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง! แม้จะอยากฝืนร่างเจ็บป่วยลุกขึ้นมาทุบทำลายบ้านหลังนี้ให้แตกพ่าย น้องชายคนที่สี่ทำร้ายเขาจนเช่นนี้ แต่บิดากลับใจดำเย็นชาเช่นนี้ รีบเร็วนักที่จะเห็นแก่น้องชายคนที่สี่มากกว่าตนเอง
จะให้ฉีจื่อฟู่รับได้อย่างไร?
ที่ยากจะรับยิ่งกว่าคือ “จือจือ เจ้ารู้หรือไม่ ข้าต่างหากที่เจ้าควรให้ความสำคัญมากที่สุด ดวงตาของเจ้าควรมีแต่ข้าเพียงคนเดียว……”
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบมั่นฮว่า และยังขุ่นเคืองที่ข้าเอาเตาอุ่นมือไป แต่มันเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหรือ เจ้าจงใจเห็นแก่ตัวเช่นนี้ทำไม?”
หรงจือจือทำท่าไร้ทางสู้ “ซื่อจื่อ ท่านเข้าใจผิดจริง ๆ ข้าเป็นภรรยาของท่าน แต่ก็เป็นฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนนี้ด้วย ย่อมต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของจวนโหวทั้งหมดด้วย”
“น้องชายสามีมีอนาคตก้าวหน้า ต่อไปก็ยังช่วยเหลือท่านได้สักหย่อนหนึ่ง อีกประการ ท่านทั้งสองก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน ซื่อจื่อจงใจเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ตนเองเพียงผู้เดียวได้อย่างไร?”
ฉีจื่อเสียนรีบช่วยหวีดหวอทันที “ใช่แล้ว ที่เห็นแก่ตัวคือท่านพี่ต่างหาก! พี่สะใภ้ ที่ท่านเมตตาคิดถึงข้าเช่นนี้ วางใจเถิด ต่อไปไม่ว่าท่านพี่จะเป็นอย่างไร ข้าจะปฏิบัติต่อพี่ดังเช่นที่ข้ามีความกตัญญูต่อมารดา”
หรงจือจือมิได้เอ็นดูในความกตัญญูของเขาแม้แต่น้อย
มารดาแท้ ๆ ของเขายังถูกเขาผลักจนศีรษะแตกเลือดไหล บัดนี้ยังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงป่วย คำ “ขอบคุณ” “ความกตัญญู” “การตอบแทน” ของพวกสกุลฉี คนธรรมดาย่อมรับไหวไม่เป็น
แต่นางก็ยังแสร้งทำหน้าซาบซึ้งใจ “ข้ารู้อยู่แล้ว ความพยายามที่ข้าทำเพื่อบ้านหลังนี้ ย่อมไม่เสียเปล่า!”