หรงจือจือแทบไม่นึกคิดเลยว่า ฉีจื่อฟู่จะยังมีแรงคิดวุ่นวายนางเช่นนี้อยู่
สายตาเปล่งประกายมองไปยังร่างของฉีจื่อฟู่ แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “หมายความว่าซื่อจื่อเสียใจที่ได้พูดคำเหล่านั้นกับหรงจือจือในครั้งก่อนแล้วสินะ”
ฉีจื่อฟู่สีหน้าเปลี่ยน หากยอมรับว่าเสียใจที่เอ่ยคำเหล่านั้น ก็ย่อมเท่ากับยอมรับว่าตนเองเป็นคนเจ้าเล่ห์คนลวงโลก
ปากพูดว่าไม่หวังให้หรงจือจือรักษาตนให้หาย แท้จริงกลับใฝ่ฝันเรื่องนี้ยิ่งนักกระมัง?
เรื่องนี้ทำให้เขาขุ่นเคืองหรงจือจือในใจ ถ้ารักเขาจริง จงคุกเข่าแทนเขาไปเสียโดยดี มาถามย้ำออกมาทำไม มิใช่ทำให้เขาในฐานะสามีเสียหน้าโดยใช่เหตุกระนั้นหรือ
เขาเบิกบานกึกแล้วกล่าวว่า “คำที่เรากล่าวไปแล้ว ย่อมไม่มีเหตุให้เสียใจ”
“เราเพียงคิดว่า เจ้าเห็นเราเช่นนี้ แม้เพื่อฐานันดรของฮูหยินซื่อจื่อ เพื่อจะได้เป็นฮูหยินโหวในอนาคต คงก็ขัดข้องใจไม่น้อย เราจึงเลือกให้โอกาสเจ้าไปอธิษฐานแทนเราเท่านั้นเอง”
“เจ้าสมรสเข้ามาในสกุลฉีนี้ คนแห่งสกุลฉีล้วนปฏิบัติต่อเจ้าไม่บางหน้า ย่อมเป็นเคราะห์เป็นบุญของเจ้าอยู่แล้ว”
“เราถ้าไม่ห่วงอนาคตของเจ้า คงไม่จำเป็นต้องกลับคำกลับปากเช่นนี้ต่อหน้าองค์เทพารักษ์หรอก”
หรงจือจือรู้สึกว่าเขานี่แท้จริงสมเป็นพี่แท้ของฉีจื่อเสียนจริง ๆ
ฝีปากเถียงแรงกว่าคนอื่นให้เป็นชนิดที่มีเฉพาะคนในตระกูลเดียวกันเท่านั้น ทั้งที่แท้ทุกอย่างก็เพื่อตัวเขาเอง แต่กลับอายไม่เข็ด มาอ้างว่าเป็นห่วงอนาคตของนาง ทำให้นางโดยปริยายยังได้เคราะห์เป็นบุญเสียอีก
หรงจือจือกล่าวเสียงเรียบว่า “ซื่อจื่อไม่ลุกขึ้นไปคุกเข่าแทนเหรอ คำพูดเรื่องนี้ก็ออกมาจากปากซื่อจื่อเอง ซื่อจื่อต้องคุกเข่าด้วยตนเอง องค์โพธิสัตว์ถึงจะเห็นความจริงใจของซื่อจื่อ”