หรงจือจือยิ้มแล้วกล่าวว่า “น้องชายสามีทรงเว่อร์เกินไปแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนนะ มารดาสามีช่วงนี้มีความไม่พอใจในตัวข้านัก หากน้องชายสามีว่างเมื่อใด ก็ขอให้ไปช่วยเกลี้ยกล่อมให้ข้าสักครั้ง”
เมื่อฉินซื่อกำลังเกลียดชังนางอยู่จนขั้นจะตาย อีกทั้งบุตรชายที่รักของนางไปเอ่ยคำดี ๆ เพื่อปกป้องนาง ย่อมไม่ทำให้ฉินซื่อโกรธจนพ่นเลือดออกมาอีกสองสามครั้งได้อย่างไร
อันที่จริงช่วงนี้ฉีจื่อเสียนเองก็เริ่มรังเกียจมารดาอย่างหนัก แต่เพราะคำพูดของหรงจือจือในวันนี้ จึงรีบตอบว่า “พี่สะใภ้วางใจเถอะ ข้าจะไปแน่นอน มารดาอายุมากขึ้นแล้วก็มักไม่ฟังเหตุผล ข้าควรจะไปตักเตือนท่านให้ดีสมควรแล้ว”
หรงจือจือจึงอุ่นใจไปจริง ๆ คอยดูว่าปืนไฟอย่างฉีจื่อเสียนนั้น วันนี้จะมอบความประหลาดใจเพิ่มเติมให้นางอีกหรือไม่
มาถึงยามค่ำ
เหล่าบ่าวไพร่นำอาหารมาเสิร์ฟ หรงจือจือเพิ่งเริ่มรับประทาน
ก็ได้ยินจาวซีเล่าอย่างร่าเริงเบิกบานว่า “คุณหนูไม่รู้หรอกนัก ท่านชายสี่ไปหาฉินซื่อ ทั้งสองทะเลาะกันเพราะคุณหนู ท่านชายสี่ยังพูดคำหนักหน่วงออกมามากมาย ฉินซื่อโกรธจนร้องไห้เป็นชั่วยาม ร้องจนสิ้นสติไป”
“ที่นั่นมีทั้งบีบจุดเรียนสติ ทั้งเรียกแพทย์ วุ่นวายกันไปพักใหญ่ ทว่าท่านชายสี่กลับไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย พอฉินซื่อฟื้นขึ้นมา ยังพูดว่านางใจแคบ ทำให้ฉินซื่อโกรธจนพ่นเลือดออกมาอีก ถึงกับเหวี่ยงถ้วยชาใส่แล้วไล่ให้ไป”
หรงจือจือมิได้แปลกใจในสิ่งที่ฉีจื่อเสียนทำเลยแม้แต่น้อย
เมื่อมีพี่สะใภ้ที่คอยสนับสนุนให้เขาได้เป็นท่านโหวอยู่ เขาจะยังสงสัยได้อีกหรือว่าพี่สะใภ้คนนี้ใจดีหรือไม่ เขาย่อมคิดเพียงว่า มารดาแม้แต่พี่สะใภ้ที่คอยหนุนหลังอนาคตของเขาก็ยังรับไม่ได้ นั่นจึงไม่ใช่มารดาที่ดีของเขา
พวกเขาทั้งสองหมากันเช่นหมากัดหมาเช่นนี้ ก่อนนานจะกัดกันจนฉีกเนื้อถลอกกระดูกของกันและกันจนหมดสิ้น