หรงจือจือซึ่งเตรียมใจจะเดินหน้าเพียงลำพังมาแต่แรก เมื่อได้ยินคำพูดของบิดา ในที่สุดก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย นางหันกลับมากล่าวว่า “ขอบคุณท่านพ่อ หากถึงคราวต้องขอให้ท่านพ่อช่วย ลูกสาวจะเอ่ยปากเอง”
ท่านราชครูหรงถอนหายใจ ไม่รู้ว่าการเลือกเช่นนี้ถูกหรือผิดกันแน่
ก่อนจากไป หรงจือจือนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเอ่ยว่า “ท่านพ่อ เรื่องวันนี้ขอให้ท่านเก็บเป็นความลับ อย่าได้เอ่ยถึงแก่ผู้ใด”
ท่านราชครูหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าสงสัยแม่เจ้าหรือ? จือจือ ต่อให้แม่เจ้าจะเลอะเลือนไปบ้าง ก็ไม่ถึงกับ...”
แม้พยานสำคัญคนหนึ่งจะตายในมือภรรยาของเขา แต่ทั้งคู่ครองกันมาหลายปี เขาคิดว่าตนยังพอเข้าใจหวังซื่ออยู่
หรงจือจือไม่รอให้บิดาพูดจบ ก็กล่าวว่า “ลูกสาวมิได้สงสัยท่านแม่ เพียงแต่เรื่องใดสำเร็จได้ด้วยการเก็บเป็นความลับ ลูกสาวไม่อยากให้เกิดเรื่องแทรกซ้อนเท่านั้น”
ท่านราชครูหรงกล่าวว่า “นั่นก็จริง”
หรงจือจือไม่รั้งอยู่ต่อ ก้าวจากไป ทิ้งท่านราชครูหรงไว้กับความรู้สึกอันซับซ้อน
เขาราวกับเพิ่งรู้จักบุตรสาวคนนี้เป็นครั้งแรก ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า แววตาของเด็กคนนี้เย็นชาเสียยิ่งกว่างูพิษ
หรงจือจือเดินออกจากโถงใหญ่ ก็เห็นหวังซื่อกำลังเดินมาทางนี้พร้อมบ่าว รับถ้วยน้ำแกงโสมมาด้วย นางเอาใจใส่ท่านราชครูหรงมาโดยตลอด น้ำแกงโสมนี้ย่อมเป็นสิ่งที่นางเตรียมให้เขา
เมื่อเห็นหรงจือจือ สีหน้าของหวังซื่อก็เผยความไม่พอใจ “บิดาเจ้ายังไม่ได้ไปรับเจ้าเลย เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนกลับมาอีก?”
หรงจือจือยังไม่ทันได้พูด หวังซื่อก็กล่าวต่ออย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เรื่องที่บิดาเจ้าจะไปรับเจ้า ข้าไม่มีทางเห็นด้วย เจ้ากลับไปสกุลฉีเสีย รีบตัดใจจากความคิดนี้เสียแต่เนิ่น ๆ!”