แม้แต่เฉิงเฟิงผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมยังแทบมองต่อไปไม่ไหว! แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ทรยศเจ้านายของตน
หรงจือจือได้ฟังคำของเสิ่นเยี่ยนซู สีหน้าก็เผยความกังวลขึ้นมาหลายส่วน “สมุหใหญ่ แล้วเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อท่านหรือไม่ จะเป็นผลร้ายต่อท่านหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นว่านางกำลังเป็นห่วงตนอย่างชัดเจน
เสิ่นเยี่ยนซูพลันรู้สึกเบิกบานใจ กล่าวเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องกังวล เปิ่นเซี่ยงรับมือได้”
เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ นางจึงค่อยวางใจลงได้บ้างอย่างฝืนใจ ทว่าในใจกลับเกิดความรู้สึกชวนพิกล ราวกับตนกับเขากำลังเป็นคู่รักที่ต้องหนีเอาชีวิตรอด ร่วมกันต่อกรกับโลกมนุษย์
โดยไม่มีเหตุผล นางยังรู้สึกสนิทสนมกับเขามากขึ้นอีกไม่น้อย
อย่างไรพระตำหนักหย่งหนิงก็ไม่ใช่ถิ่นของพวกเขา จึงไม่สะดวกจะพูดมากความในที่แห่งนี้ ทั้งสองเดินออกไปด้านนอก หรงจือจือทำตามธรรมเนียม จึงเดินช้ากว่าเขาครึ่งก้าว
แต่เสิ่นเยี่ยนซูกลับชะงักฝีเท้า หันมาถามว่า “จือจือไม่อยากเดินเคียงเปิ่นเซี่ยงหรือ?”
หรงจือจือชะงักงัน มองเขาอย่างประหลาดใจ “สมุหใหญ่ หากนับตามฐานะ ท่านเป็นเสนาบดีอาวุโสผู้สำเร็จราชการ ส่วนข้าเป็นเพียงเซี่ยนจู่ ย่อมไม่อาจล่วงเกินธรรมเนียมได้”
“แม้ท่านกับข้าจะหมั้นหมายกันแล้ว แต่ต่อให้แต่งงานกัน ภรรยาเดินช้ากว่าสามีครึ่งก้าวก็เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ...”
เสิ่นเยี่ยนซูกล่าวเสียงเรียบว่า “เมื่ออยู่กับเปิ่นเซี่ยง ไม่จำเป็นต้องยึดถือธรรมเนียมเหล่านั้น”
หรงจือจือชะงัก “หา?”
เสิ่นเยี่ยนซูกล่าวว่า “เจ้าอยากทำอย่างไรก็ทำตามใจเถิด ปล่อยตัวตามสบายบ้าง”
หรงจือจือกล่าวเสียงเบา “แต่สมุหใหญ่แต่งข้าเข้าจวน คงเพราะหวังให้ข้าดูแลเรือนใน เป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมคอยช่วยเหลือท่าน และผูกไมตรีกับฮูหยินของแต่ละสกุล ดังนั้น...”