หย่งอันตี้กล่าวต่อว่า "บุตรีหัวปีแห่งสกุลหรง ก็เปี่ยมสิริโฉมอันดับแดนสวรรค์จริง ๆ ไม่คิดว่าบิดาเสนาบดีนั้นถึงกับเป็นวีรบุรุษที่ล่วงลับพ้นด่านแห่งหนึ่งพันรูปงามได้ยาก"
ฮึ เอาแต่ห้ามไม่ให้ข้ามองหนังสือรักโรแมนติกเล่น ๆ อยู่ได้
แต่ในสมองของบิดาเสนาบดีนั้น ตั้งแต่แรกก็เต็มไปด้วยเรื่องความรักอยู่แล้ว วันนี้ขอสถาปนานางเป็นเซี่ยนจู่ พรุ่งนี้ขวางดาบปกป้อง มะรืนนี้นอนป่วยอยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้น ก็ยังไม่ลืมจะบังคับให้ข้าคุ้มครองหรงจือจือ ช่างเหนื่อยยากนักสำหรับบิดาเสนาบดีจริง ๆ
"ข้าพึงเข้าใจเสียที ว่าเหตุใดบิดาเสนาบดีจึงเน้นย้ำสั่งสอนอยู่เสมอ ให้ข้าเตรียมรับสำเร็จราชการแต่เนิ่น ๆ ให้ข้ามุ่งมั่นอยู่กับราชกิจแต่เพียงอย่างเดียว"
"แท้จริงคือเขาด้วยรู้ตัวว่าสมองถูกความรักทำลายลงเหลือแทบไม่มีสติ จึงเห็นว่าแคว้นต้าฉีนี้ต้องพึ่งข้าเป็นหลัก"
ตั้งแต่คราวที่บิดาเสนาบดียื่นขอสถาปนาเซี่ยนจู่นั้น เขาก็สงสัยอยู่แล้วว่ามาลัยทั้งหมดที่บิดาเสนาบดีคล้องส่งนั้นล้วนมอบให้แด่หรงจือจือ เพราะใช้แต่ดอกไม้สีอ่อนโยน ลงกับฐานะช่วงไว้ทุกข์ของนางในวันนี้โดยสิ้นเชิง
และในวันนี้ ชายหนุ่มผู้เป็นใจสูงสุดได้ยืนยันแล้ว คือหรงจือจือ มิใช่อื่นใด
"ว่านะ นับแต่บุตรีหัวปีสกุลหรงได้แยกทางหย่าขาดมา ราชกิจที่บิดาเสนาบดีโยนทิ้งมาให้ข้าก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน ทำท่าเหมือนจะวางมือเป็นผู้จัดการที่โยนภาระทิ้งทั้งหมด ฮึ ฮึ ๆ ๆ..."
นี่คงตั้งใจจะทุ่มเทใจไล่ตามคู่ครองซะแล้วสินะ
ขันทีใหญ่หยางก้มหน้ากดริมฝีปากแน่น เก็บยิ้มไว้ในใจ “บ่าวกลับคิดว่า เหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือสมุหใหญ่ทราบดีว่าฝ่าบาท แม้ยามหลอกเล่นใส่เป็นเด็กเล็กอยู่บ้าง แต่ก็สามารถรับภาระได้ด้วยพระองค์เองแล้ว จึงมีพระประสงค์จะค่อย ๆ ปล่อยมือให้พระองค์ทรงจัดการเอง”
หย่งอันตี้เปล่งเสียงถอนใจ "ข้าย่อมไม่เป็นที่ตระหนัก..."
จริง ๆ แล้วเขามิได้ขี้เกียจหรือไม่ยินดีกับราชกิจจนเหลือเกิน
เพียงแต่มีคนหนึ่งผู้ดูแลเขาดั่งครูดั่งบิดา เขากลัวว่าเมื่อตนเองไม่ขึ้นกับท่านนั้นเหมือนเมื่อก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับบิดาเสนาบดีก็จะห่างเหินถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ