ลู่หย่วนนอนลงบนเตียง เอามือทั้งสองข้างรองหัวนอน มองเพดาน แล้วไล่ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ในหัว
สัตว์ประหลาดเนื้อหนัง การถูกล้อมฆ่า การไล่ล่าในปล่องบันได และเด็กสาวสองคนที่ถูกทีมหญิงล้วนพาตัวลงไป
ลู่หย่วนรู้แล้วว่าเด็กสาวสองคนนั้นถูกสัตว์ประหลาดฆ่าอย่างทารุณ
สิ่งเลือดสาด บิดเบี้ยว และเกินความเข้าใจเหล่านี้ กำลังปรากฏขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนในตึกนี้
ตอนแรกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นก็แค่เหมือนศพดิบ ถึงจะน่ากลัวแต่ก็พอจะเข้าใจได้ และยังมีร่างเป็นคน
แต่ตอนนี้ล่ะ?
เงามืดในโถงทางเดินที่เคาะประตู พูดได้ และร้องขอความช่วยเหลือ รวมถึงสิ่งที่เป็นก้อนเนื้อรวมกันไร้รูปร่างของมนุษย์ในวันนี้ พวกมันน่ากลัวกว่าสัตว์ประหลาดก่อนหน้านี้มากนัก
จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมา—โลกภายนอกตึกนี้ ตอนนี้กลายเป็นแบบไหนไปแล้ว?
ข้างนอกจะเต็มไปด้วยสิ่งแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?
ท้องฟ้าสีแดงเข้มแบบนี้ ความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด ก้อนเนื้อที่กินคนเป็นอาหาร วันสิ้นโลกแบบนี้ จะยังมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่รอดจริงๆ หรือ?
ลู่หย่วนหลับตาลง
เขาไม่รู้คำตอบ
ถึงจุดนี้ ก็ได้แต่เดินไปทีละก้าว
ยังไงเขาก็มีระบบอยู่ในมือ ไม่ต้องกังวล
ก้มหน้าก้มตาอยู่ในตึก เซ็นชื่อไปเรื่อยๆ โอกาสรอดชีวิตก็ยังสูงมาก
กำลังพอดีตอนนี้