แสงสีแดงคล้ำนอกหน้าต่างยังคงแขวนอยู่ที่เดิม แต่ภายในห้องนั้นเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อแสงไฟสว่างขึ้น ที่หลบภัยแห่งนี้ก็กลายเป็นสถานที่ที่สามารถใช้ชีวิตในยุคสิ้นโลกได้อย่างสงบสุขอย่างแท้จริง
แต่เมื่อจางปิงมองดูทุกสิ่ง สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน
เธอนึกถึงฟังหย่าชีที่กำลังจะแย่งชิงกับลู่หย่วน
นึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของห้อง 201
เธอถอนหายใจอย่างหนัก
คุณหนูใหญ่ของตัวเองคนนี้...ช่างไม่รู้จักประมาณตนจริง ๆ
...........
อีกด้านหนึ่ง
โลกในห้อง 201 กับอพาร์ตเมนต์สว่างไสวของลู่หย่วนนั้นสุดขั้วตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
แทบทุกคนยังคงนั่งอยู่บนพื้น คงท่าทางตอนหนีกลับมา ไม่มีใครเปลี่ยนท่า
สวีหว่านนั่งพิงขาโซฟา เข่างอขึ้นและสั่นเล็กน้อย
ถังซือขดตัวอยู่ที่มุมห้อง
ฉินอีพิงกำแพง สายตามองพื้น ว่างเปล่าราวกับเลนส์ที่ไม่มีโฟกัสสองตัว
หลินมู่เสวี่ยกับหลินมู่ซวงพี่น้องสาวเบียดกัน น้องสาววางหัวบนไหล่พี่สาว พี่สาวโอบเอวน้องสาว ทั้งคู่ไม่พูดอะไร
ความเงียบอึมครึมแผ่กระจายไปในอากาศ เหมือนทั้งห้องถูกสิ่งไร้รูปกดทับไว้ แม้แต่การหายใจก็ยากลำบาก
ไม่มีใครลุกขึ้น ไม่มีใครพูด ไม่มีใครพยายามหยิบของที่นำกลับมา
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กระป๋อง บิสกิตอัดแข็ง ทั้งหมดถูกโยนทิ้งเกะกะที่หน้าประตู เหมือนกับเนื้อแห้งที่หลุดจากมือสมาชิกหญิงคนนั้นเมื่อวันก่อน ไม่มีใครเก็บ