น้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบ แต่ความราบเรียบนั้นไม่ได้มีความถ่อมตัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับกำลังกล่าวข้อเท็จจริงอันเป็นกลาง
นางได้เห็นที่หลบภัยของลู่หย่วนด้วยตาตนเอง เห็นแสงไฟเต็มห้อง น้ำไหล อาหารอุดมสมบูรณ์ เห็นสีหน้าที่สงบสุขแบบที่ไม่เคยเห็นจากห้อง 201 บนใบหน้าของชิวหยวนและซูมู่มู่
ช่องว่างนั้นไม่ใช่แค่นิดหน่อย แต่คือฟ้ากับดิน
นางจะเทียบได้อย่างไร?
"เพราะฉะนั้น" จางปิงพูด "อย่าพูดแบบนั้นอีก"
ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ความอบอุ่นใจที่เคยมีร่วมกันเมื่อครู่ถูกคำพูดเพียงหนึ่งประโยคนี้ดับลงจนสิ้น
แม้แต่จางปิงยังยอมรับว่านางเทียบกับลู่หย่วนไม่ได้ แล้วพวกนางที่ยังห่างไกลจากจางปิงมาก จะมีอะไรให้พูดอีกเล่า?
ซือเว่ยเดินออกมาจากมุมห้อง
นางเดินไปถึงหน้าจางปิง ชำเลืองมองบาดแผลที่ไหล่ของนางขึ้นลง พันแผลอย่างมืออาชีพ ผ้าก๊อซเรียงเรียบ ผ้าพันแผลมัดกระชับ
"แกไปที่อพาร์ตเมนต์ของลู่หย่วนมาแล้วสินะ?" ซือเว่ยถาม
"อืม" จางปิงพยักหน้า "พวกเขาช่วยพันแผลให้ฉัน"
แววตาของซือเว่ยกระตุกวูบหนึ่งจนแทบมองไม่เห็น
นางอยากรู้มาตลอดว่าอพาร์ตเมนต์ของลู่หย่วนพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว แต่ทุกครั้งที่ลู่หย่วน ชิวหยวน ซูมู่มู่ปรากฏตัว หน้าตาก็สดใสดี จึงพอจะเดาได้อยู่ลาง ๆ
แต่สถานการณ์จริงเป็นอย่างไร นางไม่เคยรู้แน่ชัด