ที่พึ่งพาได้มีเพียงภูมิหลังครอบครัวและยอดเงินในบัตรธนาคาร แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นไม่มีเหลืออยู่เลย
เธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต่างจากคนอื่นๆ
นี่คือสิ่งที่ถังซือทนไม่ได้ที่สุด
"เธอ——"
ถังซือทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าใส่อย่างกะทันหัน ร่างทั้งร่างชนเข้ากับเจียงเสี่ยวหราน
เด็กสาวทั้งสองต่อสู้กันอลหม่าน ดุจแมวที่ถูกยั่วโทสะสองตัว
การต่อสู้ของผู้หญิงก็ไม่พ้นสิ่งเหล่านี้——ดึงผม เกาหน้า ฉีกเสื้อผ้า
ถังซือรั้งหางม้าของเจียงเสี่ยวหรานไว้แล้วดึงไปทางด้านหลังอย่างแรง ส่วนเจียงเสี่ยวหรานก็หันกลับมาคว้าที่คอเสื้อของเธอ เล็บขีดผ่านกระดูกไหปลาร้าเป็นรอยแดงยาว
ทั้งสองกลิ้งไปมาบนพื้นสองรอบ รองเท้าหลุด ผมยุ่งเหยิงเป็นกลุ่มก้อน
ผู้หญิงคนอื่นๆ ในทีมหญิงล้วนเห็นภาพนี้ แต่ไม่มีใครเข้าไปห้าม
บางคนพิงกำแพงถือแก้วน้ำดู ราวกับดูการแสดงฟรี
บางคนนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
อีกหลายคนเริ่มพูดคุยเสียงเบา "ใครจะชนะ" "ยังไงฉันก็เดิมพันเจียงเสี่ยวหราน"
ฉากแบบนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาในห้อง 201 ทีมหญิงล้วนแห่งนี้ เกือบทุกหนึ่งหรือสองวันก็ต้องมีสักครั้ง ใครจะไปมีแรงกล้าตักเตือนกันได้
ชาชินแล้ว!
ผู้หญิงสามคนก็เป็นละครหนึ่งเรื่อง พวกเธอไม่รู้ว่าจะเป็นละครไปกี่เรื่องต่อกี่เรื่องแล้ว
ถังซือคุณหนูใหญ่คนนี้เห็นได้ชัดว่าสู้เจียงเสี่ยวหรานไม่ได้