เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตาลงไปเบื้องล่าง—หมอกดำอันไร้ขอบเขตปกคลุมทั่วทั้งโลก ตึกระฟ้ารายล้อมถูกหมอกกลืนหายไปจนมองไม่เห็นแม้แต่โครงร่าง
มีเพียงตึกที่อยู่ไม่ไกลนักเท่านั้นที่ยังพอเห็นเค้าโครงลาง ๆ แต่ก็เท่านั้น
เงาดำที่เคยยืนอยู่หลังหน้าต่างได้หายไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ภายในตึกว่างเปล่าไร้ผู้คน
ทั้งโลกราวกับจมอยู่ในความเงียบงัน
มองอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่พบสิ่งที่มีค่า หลู่หย่วนกำลังจะดึงม่านปิด แต่หมอกดำหนาทึบภายนอกก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ราวกับมีบางอย่างกำลังจะพุ่งออกมาจากหมอก
สีหน้าหลู่หย่วนเปลี่ยนไป พลิกตัวคว้าธนูผสมที่วางไว้ข้างหน้าต่าง โก่งธนูขึ้นลูกศร เล็งไปที่หมอกดำที่ปั่นป่วนนั้น สายธนูตึงเต็มแรง เตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ทุกเมื่อ
ไม่นานนัก สิ่งนั้นก็พุ่งออกมาจากหมอกดำ
เมื่อมองชัด ๆ หลู่หย่วนก็ต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบโดยไม่รู้ตัว
มันเป็นนก พูดให้ถูกคือเหยี่ยวตัวหนึ่ง
แต่ตอนนี้เหยี่ยวตัวนี้เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้—ตาทั้งสองถลนออกมาจากเบ้าตา แทบจะหลุดออกมา มีเพียงเส้นเลือดบาง ๆ ที่ยังยึดไว้ กระนั้น ดวงตาที่สาดแสงสีแดงอันดุร้ายก็ยังคงกลอกไปมา
ทั่วร่างเริ่มเน่าเปื่อย ขนร่วงหล่นไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นเนื้อเน่าดำคล้ำที่อยู่ข้างใต้ มองเห็นตัวหนอนสีขาวไต่อยู่ตามซากเน่านั้นอย่างเลือนราง
แต่มันยังบินอยู่ บินไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าที่ผิดปกติ ไร้ซึ่งความสอดคล้อง ราวกับมีพลังบางอย่างที่ไม่ใช่ของมันเองกำลังขับเคลื่อนร่างที่ตายสนิทนี้