ลู่หย่วนเงี่ยหูฟังระยะห่างและจังหวะของเสียงฝีเท้า คิดคำนวณในใจ——มันกำลังเคาะประตูทีละบ้าน ตามความเร็วระดับนั้น ใกล้มาถึงพวกเขาอีกสามบ้าน สองบ้าน หนึ่งบ้าน
เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าประตูที่หลบภัยของพวกเขา
ลู่หย่วนส่งสายตาไปทางซูมู่มู่และชิวหยวน
ทั้งคู่เข้าใจความหมายของเขาทันที อย่าส่งเสียง อย่าเปล่งเสียงใด ๆ ออกมา แม้แต่ลมหายใจก็ต้องกดให้เบาที่สุด
ทั้งสามคนกลั้นหายใจ ตัวแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ แม้แต่เปลือกตาก็ไม่กระพริบ
เจ้าสิ่งนั้นเหมือนกับครั้งก่อน ๆ ยกมือขึ้นเคาะประตู
ก๊อก ๆ ๆ
สามครั้ง จังหวะเหมือนกับตอนเคาะประตูอื่น ๆ ทุกประการ ไม่เร็วไม่ช้า ราวกับเครื่องจักรกำลังทำงานตามโปรแกรมที่ตายตัว
มือที่ลู่หย่วนถือดาบศึกกำแน่นขึ้น แต่เขายังคงไม่ขยับ
คันธนูของซูมู่มู่ถูกยกขึ้นในมุมหนึ่งแล้ว ปลายลูกธนูเล็งไปที่บานประตู
เขาคิดว่าหลังจากเคาะประตูแล้ว มันก็จะเหมือนกับประตูพวกนั้นที่ผ่านมา รอไม่มีการตอบรับก็จะหมุนตัวจากไป
แต่ครั้งนี้ไม่เป็นเช่นนั้น เสียงฝีเท้าไม่ก้าวต่อไปข้างหน้า
มันหยุดอยู่หน้าประตู หยุดอยู่ข้างนอกประตู ไม่ขยับ
ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจลู่หย่วนพลุ่งขึ้นมาราวกับน้ำแข็งถูกเทลงมา
มือที่ถือดาบศึกกำแน่นขึ้นอีก สายตาจับจ้องไปที่บานประตูอย่างมั่นคง เตรียมพร้อมที่จะชักดาบออกมาได้ทุกเมื่อ
แล้ว เงาดำข้างนอกประตูก็เอ่ยปากขึ้น