ฟังหย่าชีและทีมหญิงล้วนวิ่งขึ้นไปถึงหัวมุมบันไดชั้นบนแล้วหลายชั้น สวีหว่านยังร้องไห้อยู่ เสียงกรีดร้องของถังซือกลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆ ทุกคนพยายามสุดชีวิตเพื่อวิ่งขึ้นไปข้างบน
สายตาของจางปิงหยุดอยู่ที่เงาคนข้างหน้าครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมา ริมฝีปากเม้มแน่น
ลู่หย่วนไม่คิดเรื่องอื่น แค่พาจางปิงวิ่งไปด้วยกัน
ประตูเหล็กชั้นยี่สิบเอ็ดอยู่ตรงหน้าแล้ว
ลู่หย่วนประคองจางปิงวิ่งขึ้นบันไดสองสามขั้นสุดท้าย ซูมู่มู่วิ่งไปถึงประตูก่อนแล้ว เปิดประตูพุ่งเข้าไป
ชิวหยวนตามมาทันที ทั้งสองคนเข้าไปในที่หลบภัย ลู่หย่วนพาจางปิงพุ่งเข้าไปด้วย แล้วหันกลับมาปิดประตูอย่างแรง
เสียงคลิก ลั่นกลอนเข้าที่ ตามด้วยเสียงทึบของเหล็กเส้นสอดกลับเข้าซ่องหนึ่ง สอง สาม ครบทุกอัน
ลู่หย่วนพิงหลังกับบานประตู หายใจหอบสองสามครั้ง ฟังเสียงจากบันไดนอกประตู
เสียงคำราม เสียงคลาน เสียงเนื้อหนังเสียดสีกับพื้นเปียกๆ นั้นหยุดลงที่ชั้นยี่สิบ
พวกมันไม่ได้ไล่ขึ้นมาอีก เหมือนหยุดอยู่หน้าเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่ง แล้วค่อยๆ ถอยกลับไป ไกลขึ้นเรื่อยๆ จนหายไปข้างล่าง