ประตูห้อง 201 ปิดลงหลังจากนั้น ทุกอย่างในห้องเงียบกริบราวกับไม่มีใครหายใจ
คนสุดท้ายเดินโซซัดโซเซเข้ามา เสียงกลอนประตูที่เลื่อนเข้าที่ดังขึ้น กว่าจะเงียบหายไปก็กินเวลานาน ราวกับถูกกดปุ่มย้อนช้าลง
ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ บางคนพิงกำแพง บางคนทรุดตัวลงบนพื้นโดยตรง บางคนขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนคุกเข่าลงบนพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาอีก
สวีหว่านนั่งอยู่บนพื้น หลังพิงขาโซฟา มือทั้งสองข้างยันพื้น นิ้วมือยังสั่นเทา
เธอก้มหน้าสายตามองแผ่นพื้นตรงหน้าอย่างเหม่อลอย แต่ไม่ได้มองอะไรจริงๆ
เสื้อผ้าเธอยังเปื้อนเลือด ใบหน้าก็มีเลือดติดอยู่ ที่มุมปากมีหยดหนึ่งแห้งกรังแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้เช็ดออก
ถังซือขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง กอดเข่าทั้งสองข้างซบหน้าลงไป ไหล่สั่นกระตุกเป็นจังหวะ แต่เสียงร้องไห้ถูกอัดแน่นอยู่ในลำคอ มีเพียงเสียงหายใจเข้าที่แผ่วเบาและอัดแน่นเล็ดลอดออกมาจากระหว่างเข่ากับหน้าอก
บางคนยังมีอาการคลื่นไส้
ตอนที่วิ่งกลับมาเมื่อกี้ยังไม่ทันได้อาเจียน พอหยุดนิ่ง ความปั่นป่วนในท้องก็กลับมาอีกครั้ง นั่งยองๆ อยู่บนพื้นส่งเสียงที่ฟังแล้วทรมาน แต่ก็อาเจียนอะไรไม่ออก ท้องว่างเปล่าไม่มีอะไรจะให้อาเจียน
ตายแล้ว
ตายจริงๆ แล้ว
คนที่ยังมีชีวิตอยู่สองคน ต่อหน้าต่อตาพวกเธอ ในระยะไม่กี่เมตร ถูกกัดหัวขาด ถูกลากเข้าไปในความมืดจนแหลกสลาย
สมาชิกหญิงคนนั้นวิ่งถือเนื้อแห้งมาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ยิ้มที่สดใสแบบ "ฉันเจอของดีแล้ว" จากนั้นเสียงกรุบกรอบหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรเหลืออีก
ที่เหลือก็คือเสียงเคี้ยว