เสียงนั้นดังกรุบกรอบ เหมือนกัดขนมปังแผ่นกรอบแตก
รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้า ร่างกายยังคงวิ่งไปข้างหน้า แต่หัวของเธอหายไปแล้ว
ปากขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเลือดพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง กัดหัวเธอทั้งหัวขาด โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องแม้แต่ครั้งเดียว
ถุงเนื้อแห้งหลุดจากมือที่คลายออก ตกลงพื้นด้วยเสียงดัง ปั๊ก!
ร่างไร้หัวของเธอยังคงวิ่งไปอีกสองก้าว แล้วก็ทรุดลงกระแทกพื้นอย่างหนัก เลือดพุ่งจากลำคอที่ขาด กระเด็นใส่คนที่ยืนใกล้ที่สุดหลายคน ทั้งตัวทั้งหน้า
ทุกคนต่างชะงักงัน
กระป๋องในมือสวีหว่านหล่นลงพื้นเสียงดัง ตาคล้าง ส่วนถังซือเบิกตากลมโตราวกับเห็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้
ร่างไร้หัวยังคงกระตุก เนื้อที่บาดแผลที่คอพลิกกลับ เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาช้าๆ แผ่กระจายเป็นวงกว้างบนพื้นสีเทาขาว
ส่วนต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กำลังเดินออกมาจากความมืดในส่วนลึกของโถงทางเดิน ทีละก้าว ปากคาบหัวที่ยังมีรอยยิ้ม เคี้ยวกรุบกรับ ราวกับกำลังชิมอาหารอันโอชะ
เสียงฟันบดกระดูกดังชัดเจนแม้ห่างออกไปหลายเมตร เสียงแตกและเหนียวหนืดนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
มันคือสัตว์ประหลาดเนื้อหนังที่พิการอย่างสิ้นเชิง
ขนาดใหญ่กว่าตัวที่ชั้นสิบแปดถึงสองสามเท่า ผิวหนังถูกปกคลุมด้วยเยื่อบางสีดำเหนียว ดวงตานับไม่ถ้วนนูนออกมาจากทุกมุมของร่างกาย หมุนไปมาอยู่ตลอด
"เร็ว... เร็ว..."
เสียงของจางปิงทำลายความเงียบสงัด
เธอเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ก้าวไปข้างหน้า ใช้ขวานดับเพลิงฟาดใส่หนวดสัมผัสที่ยื่นเข้ามาของสัตว์ประหลาดอย่างแรง พร้อมตะโกน:
"หนีเร็ว!!!"
เสียงตะโกนนี้เหมือนเข็มทิ่มแทงทะลุความตื่นตระหนกที่แข็งตัวของทุกคน