วันสิ้นโลกแล้ว ยังจะแย่งเป็นสายแข็งประจำแพตช์อีกเหรอ?

ตอนที่ 6 ยอมมาพึ่งลู่หย่วน

5 นาที· 1.2K คำ

ห้องฟิตเนสอยู่ด้านข้างของอพาร์ตเมนต์ ใช้บัตรแตะเพื่อเข้าไป ข้างในมีลู่วิ่ง จักรยานปั่น ราวสมิธ ชั้นดัมเบล และราวมัลติฟังก์ชันครบครัน

ก่อนยุคสิ้นโลก เขาไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าประตูห้องฟิตเนส

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้ต้องออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง

การออกกำลังกายเผาผลาญพลังงานไม่น้อย แต่ตอนนี้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร

ตอนนี้ร่างกายคือสิ่งสำคัญที่สุด ในยุคสิ้นโลก วิ่งเร็วกว่าหนึ่งวินาทีก็คือทางรอด ออกแรงมากกว่าหนึ่งส่วนก็คือความมั่นใจ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนตัวอยู่ที่ชั้นยี่สิบเอ็ดเหมือนหนูไปตลอดชีวิต วันหนึ่งเขาจะต้องก้าวออกจากตึกนี้ไป

การวิ่งออกไป ต้องพึ่งร่างกายนี้

แน่นอน ต้องพึ่งระบบด้วย

เขาวางดัมเบลลง ถอดหูฟังข้างหนึ่ง แล้วย่อตัวลงยืดเส้น

กล้ามเนื้อหลังน่องตึงเล็กน้อย พอเขากดไปสองที ก็ได้ยินเสียงหนึ่ง

เบามาก ทึมๆ

เขาหยุดการเคลื่อนไหว แล้วหันข้าง

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

มีคนเคาะประตู!

ลู่หย่วนชะงักไปวินาทีหนึ่ง

เขาวางดัมเบลในมือ เดินไปที่ขอบประตู คว้าขวานดับเพลิงที่พิงอยู่ที่มุมกำแพง กำแน่น แล้วแนบหูฟังเสียงที่หน้าประตู

นอกประตูมีเสียงหายใจ

เขาไม่ส่งเสียง ขวานกำอยู่ในมือ ร่างกายเกร็งเหมือนสายธนูที่ดึงเต็มแรง

ถ้าประตูถูกอะไรบางอย่างกระแทกจากด้านนอกในวินาทีถัดไป เขาจะฟันอย่างไม่ลังเล

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป