"ฉันดูสิว่าใครจะกล้าเปิด"
เสียงไม่ดัง แต่เย็นพอ
เหมือนน้ำแข็งแห้งทิ่มลงมาจากหัวกะโหลก เจาะรูทะลุความวุ่นวายในห้องจนขาด
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่กำลังขยับหยุดพร้อมกัน ส่ายหน้าหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว
คนที่พูดยืนอยู่ข้างฟังหย่าชีครึ่งก้าว พิงกำแพงกอดอก
เธอสวยมาก
สวมชุดสูทสีดำเรียบร้อย ผมยาว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า
เธอสูง ตัวตรงแล้วน่าจะสูงกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ในห้องเกือบครึ่งหัว มีออร่าข่มคน
เธอชื่อจางปิง
ผู้ช่วยของฟังหย่าชี ภายนอกบอกว่าเป็นผู้ช่วยชีวิตประจำวัน แต่จริงๆ แล้วเป็นบอดี้การ์ด
ก่อนยุคสิ้นโลกตามฟังหย่าชีวิ่งงานมาห้าปี ช่วยฟังหย่าชีผ่านวิกฤตมาแล้วหลายครั้ง
ที่ฟังหย่าชีกล้าเหิมกับทีมหญิงล้วนขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นแรงหนุน
พอเธอเอ่ยปาก ห้องก็เงียบลงทันที
มือของสวีหว่านค้างอยู่กลางอากาศ ริมฝีปากขยับ ดูเหมือนอยากจะพูดอะไร
สายตาของจางปิงกวาดไป ตกบนใบหน้าเธออย่างไม่หนักไม่เบา
ลูกกระเดือกของสวีหว่านกลิ้งขึ้นลงหนึ่งที มือหดกลับ
ถังซือก็ถอยครึ่งก้าว แสร้งทำเป็นเก็บผม ไม่กล้าสบตากับจางปิง
"จางปิง" ถังซือหัวเราะแห้งๆ "ฟังฉันก่อน เขาบอกตัวเองแล้วว่าเป็นคนข้ามเพศ—"
"ได้ยินแล้ว" น้ำเสียงจางปิงเรียบๆ "งั้นบอกฉันที คนข้ามเพศนับเป็นชายหรือหญิง?"