เสียงฝีเท้าสลับหนักเบาดังทอดยาวไปไกลในโถงทางเดินอันเงียบสงัด
เพิ่งจะเดินมาถึงหัวมุมทางหนีไฟ ก็ชนเข้ากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งพอดี
ผู้หญิงเจ็ดแปดคนทะลักออกมาจากอีกปลายทางเดิน เดินกันกระจัดกระจาย ดูเซไปเซมา
บางคนถือถุงพลาสติก บางคนมือเปล่า บางคนกำไม้ราวตากผ้าที่ไม่รู้ถอดมาจากไหนแน่นราวกับเป็นของมีค่า
ปากก็ยังพร่ำบ่นว่า "เธอเอาอันนี้สิ" "ฉันเอาอันนั้น" ไร้สาระไปเรื่อย
คือพวกห้อง 201 นั่นเอง
ดูท่าจะรอจนไม่อาจรอได้แล้ว จำใจแบ่งงานกันเสร็จสรรพ แล้วก็ไม่เต็มใจนักที่จะออกมา
สองฝ่ายชนกันกลางทางพอดี
โถงทางเดินเงียบลงทันที อากาศดูจะหยุดนิ่งไปครึ่งวินาที
ฟังหย่าชีเดินอยู่หน้ากลุ่ม พอเห็นลู่หย่วนกับชิวหยวน เธอก็ชะงักฝีเท้าอย่างเห็นได้ชัด
คนที่อยู่ข้างหลังก็พากันหยุด สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คนทั้งสองพร้อมกัน
สวีหว่านเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก
นางยื่นครึ่งตัวออกมาจากกลุ่มคน กวาดตามองชิวหยวนขึ้นลง แล้วก็ยกมุมปากขึ้น:
"โอ้~ นี่ไงพี่ชิวหยวน"
"ฉันนึกว่าถูกสัตว์ประหลาดจับไปซะแล้วซะอีก ที่แท้ก็มาส่งตัวให้ผู้ชายนี่เอง"
นางจงใจลากเสียงคำว่า "พี่" ให้ยาวเหยียด ท้ายเสียงก็เชิดสูง
คนข้างหลังหลายคนหัวเราะตาม รอยยิ้มแบบ "ฉันว่าแล้วเชียว" ฉาบอยู่บนใบหน้าหมด
ถังซือยืนกอดแขนอยู่ข้าง ๆ พลางพูดเสริม สายตามองไปที่ใบหน้าซีดเซียวของชิวหยวน:
"หน้าซีดขนาดนี้ โดนเล่นหนักมาหรือไง? เอ๊า~ นางสังคมชั้นสูงระดับร้อยล้านแห่งเซี่ยงไฮ้ ปล่อยให้ยามรักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ เล่นซะขนาดนี้ เอาเถอะ... น่าสงสารจริง ๆ"