หมอกดำยังคงพลุ่งพล่านอยู่นอกหน้าต่างและในโถงทางเดิน ความรู้สึกอึดอัดนั้นหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีของหนักถูกซ้อนทับอยู่บนอากาศทีละชั้นทีละชั้น
พอถึงตีห้า ความหนาแน่นของหมอกดำก็ทะลุผ่านจุดวิกฤตไปในที่สุด เข้าสู่สภาวะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ลู่หย่วนลองมองผ่านช่องมองประตูอีกครั้ง ก็ไม่เห็นอะไรอีกแล้ว—หมอกสีเทาดำเต็มวงช่องมองจนมิด
แม้แต่เค้าโครงของกำแพงฝั่งตรงข้ามก็หายไปจนสิ้น ราวกับว่าทั้งโลกถูกอัดแน่นไปด้วยสีเทาอันสับสนวุ่นวายนั้น
แล้วเขาก็สัมผัสได้
ในหมอกดำที่หนาทึบ มีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองเขาอยู่
ความรู้สึกถูกจับตามองนั้นหลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังลืมตาขึ้นในส่วนลึกของหมอกดำ มองเขาอย่างเย็นชาผ่านช่องมองประตู ผ่านบานประตู ผ่านเหล็กเส้นและแกนล็อก
ความรู้สึกแบบนี้ ลู่หย่วนเคยสัมผัสครั้งแรกในหมอกดำชั้น 16
ตอนนั้นหลังจากสัมผัสได้ถึงสายตาพวกนั้น เขาก็หนีออกจากชั้น 16 ทันที
ตอนนี้มันกลับมาอีกครั้ง...
รูม่านตาของลู่หย่วนหดตัวกระทันหัน ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เขาถอยหลังสองก้าวแล้วยกดาบศึกจักรกลขึ้น ใบดาบชี้ไปข้างหน้า เล็งไปที่ทิศทางของประตูอย่างมั่นคง
"มาแล้ว"
เสียงของเขาเบามาก แต่ชัดเจน
ชิวหยวนและซูมู่มู่เตรียมพร้อมเต็มที่
ทั้งคู่ไม่ต้องการคำสั่งเพิ่มเติมอีกต่อไป ลูกธนูเล็งไปทางบานประตูซ้ายขวา คงท่าพร้อมยิงตลอดเวลา