สองสาวได้ยินดังนั้นก็สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา
"ใครจะอยากรู้ความลับของนายกัน? นายจะมีอะไรเป็นความลับ?"
หนึ่งในนั้นเอาแขนพับอก เชิดหน้าขึ้นสูง "ต่อให้นายพูดจริง นายเป็นนักบวชจริง ๆ นายก็เป็นแค่ตัวเล็ก ๆ ระดับล่าง เป็นผู้ชายเหม็น ๆ ไม่คู่ควรจะพูดถึง"
"เราไม่สนใจความลับของนายเลยสักนิด"
เงาของนักบวชหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับลมหายใจที่ถูกบีบออกมาจากคอหอย
"งั้นเหรอ? แต่ความลับของผม... เกี่ยวกับอาหาร น้ำ และทรัพยากรต่าง ๆ นะ"
"เราที่โบสถ์ซ่อนของไว้ในตึกนี้ไม่น้อย ยังไง... พวกคุณไม่อยากได้ส่วนแบ่งบ้างเหรอ?"
พอเขาพูดจบ สองสาวก็หยุดชะงักพร้อมกัน
สีหน้าที่เคยดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ เริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
พวกเธอมองหน้ากัน ปากขยับเล็กน้อย
ไม่มีใครเอ่ยปากทันที แต่สายตากลับกวาดมองไปมาบนใบหน้าของชายชุดดำโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดของเขาเป็นจริงหรือเท็จ
อาหาร น้ำ ทรัพยากร...
สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้หญิงสองคนนี้ใจสั่นไหวแน่นอน
ตอนนี้พวกเธอใช้ชีวิตด้วยการกัดบิสกิตอัดแข็ง แบ่งน้ำแร่คนละอึกทุกวัน
ร่างกายและจิตใจแทบถึงขีดสุด พอได้ยินคำว่าทรัพยากร แม้จะออกจากปากผู้ชายที่พวกเธอดูถูกที่สุด หูก็ต้องตั้งขึ้นโดยอัตโนมัติ