หมอกดำยังคงหนาทึบเช่นเดิม ทั้งโถงทางเดินเงียบสงัดราวกับน้ำนิ่ง ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงกระแทก ไม่มีเสียงพึมพำที่ขาดเป็นห้วงๆ นั้นอีก
ถังซือก็เดินผ่านหมอกดำออกไปได้อย่างราบรื่น ไม่มีความผิดปกติใดๆ
ทุกสิ่งภายนอกกลับเข้าสู่ความเงียบสงัด หญิงชรา นักบวช สัตว์ประหลาดที่มาเคาะประตู ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
แต่ลู่หย่วนไม่ได้ผ่อนคลายลงเพราะเหตุนี้
สัญชาตญาณของเขาเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความสงบในตอนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา
บางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของหมอกหนานั้น เฉกเช่นความเงียบสงบก่อนพายุที่สั้นเกินกว่าจะทำให้คนผ่อนปรน พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
สิ่งที่ต้องเตรียมก็เตรียมพร้อมแล้ว สิ่งที่ต้องวางหมากก็วางไปแล้ว
ตอนนี้เหลือเพียงรอเท่านั้น
ไปทีละก้าว เจออะไรก็จัดการกับสิ่งนั้น ตราบใดที่ระบบยังอยู่ เขาก็ยังฝ่าฟันไปได้
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ เข็มนาฬิกาแขวนผนังค่อยๆ ขยับเข้าใกล้เที่ยงคืนอย่างเงียบเชียบ
เมื่อตัวเลขบนหน้าจอมือถือกระโดดไปที่ 00:00
เขาหลับตาลง จมจิตสำนึกลงไปในส่วนลึกของจิตใจ
แผงโปร่งแสงที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงเวลาพอดี ลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าอันมืดมิด ตัวอักษรปรากฏชัดเจนตรงหน้าเขา
[ถึงเวลาเซ็นชื่อ]
ลู่หย่วนเอ่ยในใจว่าเซ็นชื่อ แผงเรืองแสงวูบไหวเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีทองสามบรรทัดขึ้นมา—