“พื้นมีรอยเลือด”
เสียงของถังซือดังขึ้นจากด้านข้างอย่างกะทันหัน สายตาของเธอจับจ้องไปที่พื้น ดวงตาที่แวววาวเป็นสีม่วงจางๆ นั้นเฉียบคมกว่าคนทั่วไป
ทุกคนมองตามไปในทิศทางที่เธอชี้—บนพื้นมีรอยเลือดแห้งดำเป็นทางยาว หยาบและทอดยาว
จากจุดที่ต้นไม้เนื้อหนังเคยแผ่ราก รอยเลือดทอดยาวออกไป ราวกับมีของหนักๆ ถูกนากไปกับพื้น
ความกว้างของรอยเลือดนั้นมากมาย กว้างถึงครึ่งเมตร ขอบไม่สม่ำเสมอ มีเศษเนื้อและเนื้อเยื่อแห้งติดอยู่
ทั้งสี่คนเดินตามรอยเลือดนั้นไปเรื่อยๆ ทะลุผ่านส่วนลึกของทางเดิน ไปจนถึงสุดทางเดิน
ที่นั่นคือหน้าต่างบานใหญ่เรียงราย กระจกแตกแทบทั้งหมด เศษกระจกที่เหลืออยู่สะท้อนแสงสีแดงเข้มของท้องฟ้าอย่างเย็นชา
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่แตก พร้อมกลิ่นอายของความว่างเปล่าและความชื้น
ภายนอกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สีแดงเข้มที่เล็ดลอดผ่านช่องเมฆเป็นครั้งคราว ส่องให้เห็นโครงสร้างอาคารที่เลือนราง
รอยเลือดหายไปที่ขอบหน้าต่าง
สิ่งที่เคยแผ่รากอยู่บนชั้น 16 กินเนื้อมนุษย์เป็นอาหาร ตัวบิดเบี้ยวและใหญ่โตมหึมา ตามร่องรอยแล้ว ดูเหมือนมันจะปีนออกไปทางหน้าต่างที่แตกนี้ หายไปในความมืดอันไม่มีที่สิ้นสุดภายนอกตึก
ลู่หย่วนยืนมองลงไปที่ขอบหน้าต่าง—บนขอบยังมีเศษเนื้อและเมือกสีดำติดอยู่ ขอบแห้งแล้ว คงเป็นเวลานานพอสมควร