ทางเดินในชั้นสิบสองนั้นแตกต่างจากทุกชั้นที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง
ทางเดินไม่มีหมอกดำ มีเพียงชั้นหมอกสีขาวจางๆ ปกคลุมพื้นผิวและไหลเคลื่อนไปอย่างช้าๆ หมอกนั้นไม่หนาทึบเหมือนหมอกดำ กลับเหมือนกับอากาศเย็นบางๆ ที่ถูกกดทับด้วยบางสิ่ง ซึมออกมาจากส่วนลึกของทางเดิน
ความรู้สึกหนาวเย็นเสียดแทงถึงกระดูกนั้น แผ่ออกมาจากหมอกสีขาวเหล่านี้
สิ่งที่ทำให้กระดูกสันหลังเย็นเยียบจริงๆ ไม่ใช่ตัวหมอก หากเป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้หมอก ปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราว
นั่นคือเงาร่างมนุษย์ หลากสีสัน
พูดให้ถูกต้อง ไม่ใช่มนุษย์ หากเป็นตุ๊กตากระดาษ!
สีแดงสด สีเขียวสด สีเหลืองสด สีคราม เหมือนกับเอาของเซ่นไหว้ตุ๊กตากระดาษทั้งถนนมาไว้ที่นี่
ตุ๊กตากระดาษแต่ละตัวยืนอยู่หน้าประตูอพาร์ตเมนต์ ติดกับกรอบประตู หันหน้าเข้าหาทางเดิน เหมือนแขกที่เข้าแถวรอพิธีกรรมบางอย่าง
พวกมันมีใบหน้าที่วาดขึ้น ดวงตาเป็นหมึกดำสองจุด ปากเป็นเส้นโค้งเอียง แก้มมีแต้มสีแดงสองจุด เหมือนกับตุ๊กตากระดาษที่วางขายในร้านขายของใช้ในงานศพทุกประการ
มีทั้งสูง เตี้ย อ้วน ผอม บางตัวสวมเสื้อผ้าโบราณ บางตัวสวมเสื้อผ้าสมัยใหม่ บางตัวถือโคมไฟกระดาษหรือพัดกระดาษ เหมือนเตรียมพร้อมสำหรับพิธีกรรมที่มองไม่เห็น
แต่ดวงตาของพวกมันว่างเปล่าไร้แวว จ้องตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไม่มีลมหายใจของสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อย