ฟังหย่าชีเลือดและน้ำตาที่มุมปากปนกัน ท่ามกลางความเจ็บปวดและความหวาดกลัวอย่างที่สุด
เธอมองไปยังทุกคนในทีมหญิงล้วน 201
เหล่าผู้หญิงในทีมหญิงล้วนมองดูเธอถูกลู่หย่วนสั่งสอน แต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป
มีทั้งตกใจ หวาดกลัว และแม้แต่สบายใจ มีเพียงไม่มีใครคิดจะช่วยเธอเลยสักคน
ไม่มีใครคิดจะออกมาสนับสนุนเธอ
ราวกับว่า... การที่เธอถูกลู่หย่วนสั่งสอน สมควรแล้ว!
เป็นเพราะเธอทำผิดเอง!
ในชั่วขณะนี้ ความหยิ่งยะโสที่ฟังหย่าชียึดมั่นมาตลอด ความเย่อหยิ่งที่หลงเหลือจากโลกเก่า ถูกบดขยี้สิ้นซาก
เธอมองลู่หย่วนที่ยังคงเดินเข้ามาใกล้ ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงความกลัวที่รุนแรงที่สุด
ร่างงามของเธอสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ลุกขึ้น คุกเข่าลงกับพื้นอย่างหนัก เสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตา:
"ขอ...ขอโทษ..."
สามคำนั้นติดอยู่ที่ลำคอ แทบฟังไม่ชัด
ลู่หย่วนไม่ขยับ ยกมือขึ้นตบอีกครั้ง—แผล่บ!
ฟังหย่าชีถูกตบจนหน้าเบนไป แก้มมีรอยแดงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรอย
"ได้ยินไม่ชัด"
น้ำเสียงของลู่หย่วนเยือกเย็นราวกับกำลังจัดการเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ
ฟังหย่าชีเอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว น้ำตาไหลรินออกจากเบ้าตา ทะลวงรอยเลือดบนใบหน้าให้เป็นทาง
เธอก้มหน้าลง ในที่สุดเสียงก็ดังขึ้นเล็กน้อย พร้อมน้ำตาและความสั่นเทา: