นิ้วมือของเธอที่กำท่อเหล็กแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตามองไปทางทิศทางของประตูชั่วขณะ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ในเวลานี้ มีคนข้างๆ เอ่ยปากก่อนแล้ว
"ฉันว่าไอ้ผู้ชายก้นเหวคนนี้พูดถูก!"
สาวกลุ่มสร้างบรรยากาศคนนั้นกอดอก น้ำเสียงเย็นชาราวกับเป็นเรื่องปกติ "คนอื่นจะตายหรือรอดมันเรื่องของพวกมัน พวกเราเอาตัวรอดได้ก็พอแล้ว"
"ใช่!" อีกคนพูดตาม "พวกเราพี่สาวสำคัญที่สุด หลู่หย่วนตายก็ตาย ไม่มีผลอะไร!"
"เขาไม่ใช่พวกเรา จะไปยุ่งอะไรกับเขามากมาย?"
เสียงพูดกันไม่หยุด ทีละประโยค ราวกับกำลังเปิดเผยความคิดที่ฝังลึกอยู่ในใจมานานออกมาวางบนโต๊ะ
ท่าทีของพวกเธอเป็นเอกฉันท์ หลู่หย่วนจะตายหรือรอดไม่เกี่ยวกับพวกเธอ แค่ตัวเองรอดก็พอแล้ว
"ไม่ได้!"
เสียงผู้หญิงที่แหวกออกมาจากขอบกลุ่มฝูงชน ตัดบทเสียงที่เห็นด้วยเหล่านั้น
ทุกคนหันไปตามเสียง—ฉินอียืนขึ้น
เธอเดินออกมาจากมุมห้อง สายตามองตรงไปทางประตู น้ำเสียงมีความร้อนแรงที่พบไม่บ่อย:
"พวกเธอเห็นแก่ตัวเกินไป! ทั้งๆ ที่เป็นหลู่หย่วนให้นักบวชมา เขาช่วยพวกเราไว้ พวกเราจะไม่แยแสความตายของเขาได้ยังไง?! ฉันจะเปิดประตู!"
คำพูดนี้ตกลงมา ใน201เงียบไปสองวินาที ราวกับทุกคนถูกเสียงที่ผุดขึ้นมากะทันหันนี้สะเทือน