ผู้หญิงสามคนก็เป็นละครได้หนึ่งเรื่อง แล้วตอนนี้ละครที่อยู่ตรงหน้าเธอ มีประมาณห้าหกเรื่องกำลังแสดงพร้อมกัน
เธอก็ไม่ไปยุ่งด้วย
คนกลุ่มนี้ทะเลาะกันแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?
ก็แค่ขุดหลุมฝังตัวเองเท่านั้นแหละ
..........
กำลังอยู่ในตอนนั้น
ทันใดนั้น——
กึก ๆ ๆ!
เสียงฝีเท้าที่ไม่เป็นระเบียบดังมาจากนอกประตู เร่งรีบ หนักหน่วง เหมือนมีคนวิ่งไปมาอยู่ในโถงทางเดิน ไม่ใช่แค่คนเดียว เท้าหลายคู่เหยียบลงบนพื้นพร้อมกัน กระทบกันดังระเบิดระบัด ตามด้วยเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจนบางอย่าง
เสียงนั้นดังจากไกลมาหาใกล้ แล้วจากใกล้ไปไกล วนเวียนไปมาอยู่ในโถงทางเดิน ราวกับกำลังถูกบางสิ่งไล่ต้อนให้วิ่งอย่างบ้าคลั่งในความมืด
เสียงที่เพิ่งอึกทึกครึกโครมในห้อง 201 เงียบลงทันทีราวกับถูกบีบคอ
ทุกคนหันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกัน ตาเบิกกว้าง ใบหน้าที่เพิ่งจะแดงก่ำกลับซีดขาวลงทันใด
สวีหว่านอ้าปากค้าง คำด่าครึ่งประโยคติดอยู่ในลำคอ ยังไม่ทันได้พูดออกมา ริมฝีปากสั่นสองครั้ง แต่ไม่มีเสียง
ถังซือกำไม้เกาะผ้าที่ถือไว้แน่น ปลายนิ้วซีดขาว
ฉินอีหดตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ส้นเท้าชนขาโซฟา สะดุดจนเกือบหกล้ม
ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น
"เสียง...เสียงอะไร?" มีคนถามเสียงแผ่วเบา เสียงสั่นเครือ
"เหมือนมีคนวิ่ง..." อีกคนรับคำ เสียงเบาลงไปอีก "หลายคน..."
เสียงฝีเท้านอกประตูยังคงดังต่อไป