ความเงียบมาเยือน!
ชิวหยวนถอนหายใจยาว มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
ลู่หย่วนลดขวานดับเพลิงลงครึ่งนิ้ว แต่ก็ยังไม่ผ่อนคลายการเฝ้าระวัง
เขาไม่ขยับจากหน้าประตู และไม่วางอาวุธในมือ ยังคงรักษาท่าทางที่พร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ
เขารู้ดีว่า ความเงียบแบบนี้ไม่ปลอดภัยเสมอไป
ไม่ผิดคาด——ไม่กี่นาทีต่อมา ด้านนอกประตูก็มีเสียงอีกครั้ง
เสียงครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อครู่
เบามาก เบามาก เหมือนมีอะไรบางอย่างลอยผ่านไปอย่างช้า ๆ นอกประตู
ในอากาศมีเสียงแกรกกรากแผ่วเบา คล้ายเสียงผ้าเสียดกับกำแพง เกือบจะกลืนหายไปในความเงียบของความมืด
ลู่หย่วนยื่นตาไปที่ช่องมองประตู มองดูครู่หนึ่ง
ในแสงสีแดงเข้ม ภาพแคบ ๆ ของช่องมองประตูจับภาพร่างพร่ามัวหลายร่าง——พวกมันไม่ใช่สีดำ
เป็นสีซีด ๆ มีสีแดงที่ดูผิดปกติ เหมือนถูกอะไรบางอย่างซึมจากข้างในออกมาข้างนอก
ร่างซีดเหล่านั้นล่องลอยอยู่ในหมอกหนา เคลื่อนไหวช้าและแข็งทื่อ เหมือนสิ่งที่ไร้น้ำหนักลอยอยู่ในอากาศ
ตอนที่มันผ่านช่องมองประตู ลู่หย่วนรู้สึกขนหลังคอตั้งชันทั้งหมด
เขาไม่ได้มองนาน
แค่มองแวบเดียวก็รีบละสายตาออก ถอยกลับไปยืนชิดกำแพง
เขากับชิวหยวนต่างไม่พูดอะไร เพียงยืนเคียงข้างกันอยู่หลังประตูบานนั้น คนหนึ่งถือขวาน อีกคนหนึ่งถือกระบอง เฝ้ารออย่างเงียบเชียบ