แต่พอตกกลางคืน หมอกดำจะยิ่งทึบขึ้น จนถึงขั้นมีสัตว์ประหลาดโผล่มา สารพัดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
หลายวันมานี้ลู่หย่วนรักษานิสัยเฝ้ายามเป็นประจำ ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
เขาลุกจากที่นอน เริ่มสวมเสื้อผ้า
สวมเสื้อยืด รูดซิปแจ็กเก็ตขึ้น แล้ววางขวานดับเพลิงไว้ข้างเตียงเพื่อให้หยิบได้สะดวก
ซูมู่มู่เห็นดังนั้น พยุงตัวจะลุกขึ้นนั่ง: "พี่ลู่หย่วน หนูจะไปด้วย..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ เพียงแค่ยกร่างขึ้นครึ่งตัว ความเจ็บปวดราวกับฉีกฉีกก็ทะลักเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ เจ็บจนเธอต้องสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ร่างทั้งร่างทรุดกลับลงไปในหมอน ผ้าห่มร่นลงมาถึงบ่า เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวผ่องท่อนหนึ่ง
ลู่หย่วนแต่งตัวเสร็จ หันกลับไปมองเธอ
ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นซีดขาวไร้สีเลือด ขอบตาเต็มไปด้วยความง่วงและอ่อนล้า ร่างกายเห็นได้ชัดว่าถึงขีดจำกัดแล้ว
เขาเดินกลับมาที่ข้างเตียง ปลอบเบา ๆ: "ไม่เป็นไร เธอพักผ่อนเถอะ"
"ความปลอดภัยในอพาร์ตเมนต์ฉันดูแลเอง มีฉันอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเธอได้"
เขาพูดเรียบ ๆ ไม่มีคำพูดใหญ่โต แต่ความมั่นคงในน้ำเสียงนั้นทำให้อุ่นใจยิ่งกว่าคำสาบานใด ๆ
ซูมู่มู่นอนอยู่บนเตียง เงยหน้ามองเขา ดวงตากลมโตที่ยังแดง ๆ นั้นเป็นประกาย
เธอนึกถึงเส้นทางที่เดินออกมาจากห้อง 201 ในความมืด นึกถึงความกลัวและความไม่ยอมแพ้ก่อนจะมายืนเคาะประตูบานนี้ในหมอก นึกถึงความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นตอนสวมชุดนักเรียนญี่ปุ่น